Vampier bij Luchtmacht

De vampiershow in het Eternity-theater heeft één opzienbarende eigenschap: de spelers zijn echte vampiers, die af en toe het bloed van een willekeurige passant opsmikkelen. Maar populair is de show blijkbaar wel. De leider is een waar rockidool geworden, die niets liever zou willen dan een eind aan die serial killing te maken. Hij geeft daarom een openhartig interview aan een tv-verslaggeefster, die prompt verliefd op hem wordt. En dat maakt zijn aandrang om het vampiersbestaan op te geven, des te nijpender.

Zo ongeveer luidt de intrige van de musical Eternity, speciaal geschreven voor de nieuwe theatertournee van het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht. Het is de achtste – en, na diverse shows met bestaand repertoire en een productie van de rockmusical Tommy – de eerste van eigen makelij. Op tekst van de Amerikaanse artiest Frank Freeman, die de show ook regisseerde en een bijrol speelt, en op muziek van Rik Elings. En geheel in het Engels, alsof dat tegenwoordig de voertaal in de Luchtmacht is.

De manier waarop die shows worden geënsceneerd heeft iets halfbakkens. Als aanstichter zit de geüniformeerde 52-koppige Luchtmachtkapel pontificaal op het podium. Dat laat slechts een smalle strook voor de spelers over. Voor decors is geen plaats, want het orkest is het decor. Alleen het licht kan de show sturen. Op zichzelf hoeft dat echter geen bezwaar te zijn. Als het drama maar boeit, en de zangnummers mooi genoeg zijn, trekken die vanzelf de aandacht wel.

Maar niet in Eternity. Het script is een dramaturgische ramp. Niet alleen omdat de intrige na de pauze ruim een halfuur stilstaat voor een reeks overbodige shownummers, maar ook omdat de ontknoping alle wetten van de logica tart. Opeens blijken die vampiers met hun eeuwige leven namelijk heel makkelijk de dood te kunnen vinden in een verzengend vuur – althans: een in een onbeholpen zetstuk gesuggereerde vlammenzee. Daarbij heeft Rik Elings een muzikaal rommelpotje gecomponeerd, waarin van alles doorklinkt (van een madrigaal en een menuetje tot Sondheim, Lloyd Webber, de Andrews Sisters, Carl Perkins en het oude Broadway), maar niets origineels.

Aan de Luchtmachtkapel, gisteravond geleid door burgerdirigent Josef Suilen, ligt het niet dat alles zo middelmatig doordendert. Soms doet het gemis aan strijkers zich voelen, maar verder speelt dit orkest zich met elan en hoorbare discipline door de partituur heen. Meer eer valt, denk ik, aan dit bloedeloze bedenksel niet te beleven. Van de solisten haalt Addo Kruizinga wel hoogte en volume, maar geen enkele expressie in de lagere regionen. Nicole Hermans snerpt dat het een aard heeft, maar Willemijn Verkaik en Stephen Stephanou zijn echte musicaltalenten en het ensemble is competent.

Volgend seizoen komt de Luchtmachtkapel terug met een show over het Eurovisie Songfestival. Dat belooft iets leukers. Eternity is een dieptepunt. Als de vampiers tenslotte dus toch dood kunnen, is dat een hele opluchting.

Voorstelling: Eternity, van Frank Freeman en Rik Elings, door het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht o.l.v. majoor Jos Pommer. Regie: Frank Freeman. Gezien: 18/1 in Luxor, Rotterdam. Tournee t/m 28/5. Inl. www.luchtmachtkapel.nl