Timmer koestert haar victorie onderhuids

Marianne Timmer was zojuist als eerste Nederlandse wereldkampioene sprint geworden, maar ze zat erbij alsof ze een trainingswedstrijdje had gereden. De Groningse die in de M-Wave in Nagano de Duitse Anni Friesinger en de Amerikaanse Jennifer Rodriguez achter zich had gelaten na een 1.000 meter waarin ze bijna haar goud verspeelde, toonde nauwelijks emotie. ,,Moet ik iedereen dan gaan bespringen'', reageerde ze nuchter op de vaststelling dat ze haar bijzondere wereldtitel blijkbaar alleen onderhuids vierde.

,,Dit is óók een speciale titel'', zei ze met een verwijzing naar haar olympische dubbelslag van 1998, toen ze op dezelfde baan de 1.000 en de 1.500 meter won. Andrea Nuyt was in 2002 met haar tweede plek dicht bij de wereldtitel sprint (over tweemaal 500 en 1.000 meter) geweest, net als Atje Keulen-Deelstra, die in de jaren zeventig twee keer zilver won. Timmer – ze won geen enkele afstand afgelopen weekeinde – zelf was op het mondiale sprintersbal nooit hoger gekomen dan de derde plek, vier jaar geleden in Seoul. Op de tweede en laatste dag reed ze zich in de Zuid-Koreaanse hoofdstad nog op het podium, in dienst van Sanex en aan de hand van de inmiddels overleden Egbert van 't Oever.

Daarna volgde een donkere periode in het leven van Timmer, die haar naar eigen zeggen ,,wel een paar seizoenen heeft gekost''. In 2001 mislukte haar poging een eigen commerciële ploeg te vormen, aan de vooravond van het olympische seizoen. Dat was het begin van een slepende juridische procedure met coach Wopke de Vegt. Met het overlijden van Van 't Oever, kort voor de Olympische Spelen in Salt Lake City van 2002, raakte ze een kameraad kwijt.

Ze trouwde met de Amerikaanse schaatscoach Peter Mueller, de man die haar in '98 in Nagano naar twee gouden olympische medailles leidde. Vorig jaar kwam aan dat huwelijk een einde. Mueller vertrok als bonscoach naar Noorwegen, Timmer begon aan haar tweede seizoen onder coach Jac Orie.

,,Ik wist al lang dat ze het kon'', zei Wennemars over de unieke prestatie van zijn ploeggenote. Om eraan toe te voegen dat het hem had gefrustreerd dat een schaatsster met haar capaciteiten er de afgelopen jaren ,,zo een potje van heeft gemaakt''.

Timmer is dit seizoen voor het eerst sinds jaren weer volledig gericht op het schaatsen. Hoogtepunt dit seizoen tot Nagano was haar overwinning een maand geleden in Salt Lake City, bij de wereldbekerwedstrijden op de 500 meter. Ze werd daarmee de tweede Nederlandse die een World-Cupwedstrijd op de 500 meter won, na Christine Aaftink in 1989. Timmer maakte steeds meer progressie in het seizoen dat ze eind oktober begon met overwinningen bij de nationale kampioenschappen afstanden op de 500 en de 1.000 meter. Twee weken geleden, vlak voor vertrek naar Nagano, werd ze in Utrecht met royale voorsprong Nederlands sprintkampioene, voor de zesde keer.

Twee solide races brachten Timmer zaterdag halverwege het sprinttoernooi aan de leiding, voor haar hartsvriendin Anni Friesinger. De Duitse, die vorig weekeinde in Thialf in Heerenveen haar Europees allroundtitel nog prolongeerde, was tevreden met de einduitslag: ,,Zo heb ik het mij gewenst.''

Het scheelde maar weinig of Friesinger had aan haar al zo imposante erelijst de mondiale sprinttitel kunnen toevoegen. Timmer dreigde gisteren haar koppositie in de slotrit, op de 1.000 meter, te verspelen door een slechte eerste volle ronde. Coach Jac Orie had het met ,,dichtgeknepen billen'' aanschouwd. Timmer besefte dat ze ,,met vuur aan het spelen was''. Ze sprak haar laatste krachten aan en perste er een tijd uit die haar in de einduitslag toch nog een comfortabele marge op Friesinger verschafte.

In Nagano beleefde de inmiddels 29-jarige Timmer goede en slechte tijden. Met haar twee gouden olympische medailles was ze de koningin van de Olympische Spelen van 1998. Haar succes droeg ertoe bij dat die Winterspelen de meest succesvolle werden in de Nederlandse sportgeschiedenis, met ook tweemaal goud voor stayer Gianni Romme en de eerste Friese olympische winterkampioen, Ids Postma.

De laatste WK die Timmer reed in Nagano, de wereldkampioenschappen afstanden in 2000, werden wreed verstoord door verdenkingen van dopinggebruik. Bij een bloeddopingtest bleek dat ze een te hoge hematocrietwaarde had, wat kan duiden op doping. Toen de deugdelijkheid van de testapparatuur ter discussie kwam te staan, verdampten ook de verdenkingen van dopinggebruik. In Nagano won Timmer toen nog wel zilver bij de WK afstanden, op de 1.000 meter. Dat was de laatste keer dat ze bij een WK op het podium stond, tot gisteren, opnieuw in Japan. Misschien had het geluksaapje geholpen, een presentje dat een Nederlandse fotograaf haar gaf aan de vooravond van het toernooi, bij een bezoek aan de Zenkoji-tempel in Nagano.

Achterin de perszaal van de M-Wave waar een mooie gesigneerde kleurenfoto hangt van een van Timmers gouden olympische races, volgden de ouders van de wereldkampioene gisteren de persconferentie van hun dochter. Haar vader Lucas, met wie de schaatsster weer op goede voet verkeert, duldde geen tegenspraak toen hij zei: ,,Er is maar één goeie ijsbaan.'' Dat geldt in elk geval voor Marianne Timmer, de eerste Nederlandse wereldkampioene sprint.