Oude koek

Hollands beste mc Extince heeft ruzie met Hollands bekendste mc, de heer Brainpower. Een polder-beef (vete) in nederhopland is altijd al oervervelend (zoals ook de meeste Amerikaanse beefs de moeite van het ontcijferen niet waard zijn), maar bovendien geldt er een stalen wet in de kunst van het `dissen' (afzeiken): niet naar beneden schoppen. De moeite die Extince op zijn derde album neemt om Brainpower tot pap te pochen is dan ook schromelijk overdreven. Bovendien is Extince als tekstschrijver veel onderhoudender als hij zijn virtuose verbale lithanieën wijdt aan meisjes en fictieve mafkezen. Helemaal nu Brainpower zich in één jaar tijd volkomen ongeloofwaardig heeft gemaakt door als de grootste nepneger aller tijden op MTV een hiphopprogramma aan elkaar te zwatelen in een nederhiphoptaaltje waar zelfs het stoerste knaapje van de peuterspeelzaal zijn neus voor op zou halen, vraag je je af waarom de reus op de kabouter inschopt.

Zou Extince gewoon een beetje uitgeluld zijn? Misschien wel, want 't is allemaal oude koek op 2e Jeugd. Platenmaatschappijen, commercie, collega's - alles en iedereen zuigt als de neten. Nu zijn zelfs in Amerika die onderwerpen zo langzamerhand hoogbejaard en weinig aantrekkelijk voor fans.

De beats op deze plaat wijzen gelukkig wel weer op Extinces uitstekende smaak. Lekker kaal, maar wel met de zoete onderstroom van soul, en ritmisch verrukkelijk op funky push beats neergelegd. Die bescheiden, maar vrij scherp gesneden muzikale patronen passen uitstekend bij Extinces Zuid-Nederlandse flow. Je zou misschien zelfs kunnen zeggen dat `de Nederhop volgens Extince' op 2e Jeugd als genre definitief vormgegeven is. Al bij eerste beluistering is elk woord verstaanbaar, de bas is bijna afwezig in het klankbeeld en de ultieme proef - hoe klinkt-ie in de auto - levert een opmerkelijk resultaat op. De plaat klinkt namelijk niet in de auto, en dat is uniek voor een hiphopalbum. Extince gelooft heilig in nederhop, en dus moet hij het wel eens zijn geweest met deze helaas weinig opwindende eindproductie. Een paar trucjes met de mengtafel en alles is tenslotte zo rijp voor de vijfhonderd watt luidsprekers in de achterbak van de Honda Civic Hatchback. Maar als Extince met dit album werkelijk een uitgelezen productioneel statement heeft willen maken over hoe nederhop zou moeten klinken, dan blijft de vraag waarom het slotnummer van de plaat wél een even bevredigend als virtuoos, vet en afgerond geluid heeft extra lang nazingen.

2e jeugd van Extince klinkt al met al een beetje als een midlifecrisis. Sympathieke pogingen om iets van een `old school' geluid te benaderen, en stranden op een vriendelijke, Radio 2 waardige vorm van hiphop is zelfs een beetje sneu. De broodnodige humor zit enkel in melige woordgrapjes, niet in de te vaak te zure strekking van de teksten. Natuurlijk is Extince nog altijd de meester van de 'wordplay', en blijft hij tekstueel altijd op wonderbaarlijke wijze uit de buurt van cabaret. Zijn vocabulaire lijkt gesmeed uit de taal van de beste praatjesmakers van de schoolpleinen en die exotische vorm van dyslectie die onze vaderlandse weed teweeg brengt. Als dit werkelijk het geluid is dat Extince voor ogen heeft, dan moet-ie niet gaan zeuren als Frits Spits straks zijn grootste fan blijkt te zijn.

EMI/Virgin