Mijn inburgering was niets minder dan een crime

Ik kom uit de Verenigde Staten en woon sinds 1985 in Nederland met mijn Nederlandse man. Ik leerde Nederlands vrij snel en dacht dat de rest een makkie zou zijn. Dat had ik mis. Echte inburgering betekent dat je niet alleen de taal, maar ook de cultuur onder de knie krijgt. Dat is lastig in een land zoals Nederland, dat niet bekend staat om spontaneïteit.

Wat mij ook opvalt is hoe weinig nieuwsgierig Nederlanders zijn. En andersom lijken ze het niet op prijs te stellen als anderen nieuwsgierig zijn. Voor nieuwkomers in dit land is dat funest. Zonder nieuwsgierigheid kan er geen sprake zijn van echte communicatie. Wat dat betreft ervoer ik mijn inburgering in Nederland als een crime. Dit in tegenstelling tot mijn ervaringen in Belfast, waar ik twee jaar in achterstandswijken gewerkt heb. Ondanks de spanningen waren de mensen over het algemeen vriendelijk en spontaan. Ook zij hadden stellige meningen over allerlei zaken, maar ze vroegen jou ook wel eens het hemd van het lijf. Nieuwsgierigheid maakte het leggen van contacten met mensen veel makkelijker en aangenamer.

Wat ik ook lastig vind is de starre houding van veel Nederlanders ten aanzien van de VS. Negatieve opmerkingen voeren de boventoon, en men blijft zijn vooroordelen koesteren. Ik heb het bijvoorbeeld een paar keer meegemaakt dat mensen mij vroegen iets in het Engels te vertalen, maar dan wel in het Brits Engels, want dat was `beter'. En naar aanleiding van opmerkingen over de Amerikaanse fastfoodcultuur hebben mijn man en ik feestjes gehouden waarvoor we allerlei Amerikaanse lekkernijen klaarmaakten die men nooit bij McDonald's zal aantreffen, maar juist de mensen met het meeste commentaar hadden daar weinig trek in.

Natuurlijk zijn er ook goede dingen. Ik bewonder bijvoorbeeld hoe Nederlanders met zo weinig ruimte zoveel voor elkaar gekregen hebben. Ik had ook bewondering voor het zorgstelsel hier, totdat men het ging afbreken. Dat was nou juist iets waar Amerika een puntje aan kon zuigen.