Men voelt zich superieur maar mist node zelfspot

Mijn ouders besloten het communisme te ontvluchten en emigreerden in 1981 van Praag naar Amsterdam. Beiden zijn hoogopgeleide mensen die zich goed hebben aangepast. Ik ben kort na hun emigratie geboren en opgegroeid in Amsterdam. Nu studeer ik rechten en Russisch aan de UvA. Het is niet aan me te zien dat ik buitenlandse ben, ik spreek accentloos en ben lang en blond. Ondanks het feit dat ik hier mijn hele leven woon en veel dingen aan Nederland positief vind (ik heb een Nederlandse vriend en veel Nederlandse vrienden), zal ik mij nooit Nederlands gaan voelen en verbaas ik me nog steeds vaak over bepaalde karaktertrekken die de Nederlanders zo eigen zijn.

Bijvoorbeeld de onverschilligheid en onwetendheid over onder meer het buitenland, die gepaard gaan met een gevoel van superioriteit. Wat die onwetendheid betreft: mijn docente internationaal recht kwam er tijdens college achter dat er een land bestond als Wit-Rusland. Ze had er nog nooit van gehoord. Toen ik daar iets van zei, kreeg ik me toch een scheldpartij over me heen! Als ik zeg dat ik Tsjechische ben, wordt er vaak gereageerd met: Hé? Maar dat kan toch niet? Je bent toch blond?

Verwant aan het gevoel van superioriteit is het grote gemis aan zelfspot hier. De Britten hebben het tot kunst verheven, maar hier is het not done om jezelf op een goede manier voor schut te zetten, het zijn altijd de anderen op wie wordt afgegeven.