Leven op lonesome planet

Sophie de Klerck (38) is fulltime voorlichter bij een internationaal bedrijf, moeder van Max (6) en Tom (3), woont samen met Mark (40) en vertelt over haar drukke leven.

Dat ziet er goed uit, mijn cevice van rauwe rivierkreeft met limoenblaadjes en gember. Uiteraard uit het nieuwste boek van Jamie Oliver. Wat die man verzint kan ik zelfs maken. Maar wel bijna een uur voor in de keuken gestaan en een vetvlek op mijn Armani-jasje. Misschien had ik toch beter die frisse Aziatische noedelsalade kunnen maken. Of lucky squid met chili jam? Schattig ook, die opdracht voorin het boek aan zijn vrouw en pasgeboren dochtertje Poppy. Vast een ideale partner, die Jamie.

Maar waar blijft Jan nou? Hij had gezegd dat hij om acht uur scherp thuis zou zijn en het is al bijna negen uur. Even m'n berichten checken. ,,Ben eten met hot date van vorige week. Duim voor me. J'' Shoot, shoot, shoot. Zit ik hier voor niks hem te verrassen met een uitgebreide maaltijd. Ik flikker het allemaal de vuilnisbak in. Of nee, zonde, ik vries het in. Kan dat eigenlijk wel, kreeft invriezen? Merken we vanzelf. Hmm, leermoment. Zo voelt mijn Mark zich dus als ik bel dat ik moet overwerken met mijn MT.

Laat ik hem bellen, heb hem al sinds nieuwjaarsdag niet meer gesproken. ,,Hi Mark. Moet je luisteren, heb ik me zitten uitsloven met rivierkreeft voor Jan, komt-ie niet opdagen. Nu begrijp ik...''

,,Sophie, ik heb heel even geen zin om te horen hoe zielig jij bent vanavond.''

,,Helemaal niet zielig, ik wilde juist zeggen... Ach, laat ook maar. Mag ik de kinderen even?''

,,De kinderen? Weet je wel hoe laat het is? Ze liggen al anderhalf uur in bed. Op welke planeet leef jij? Als je het goed vindt, ga ik nu weer terug naar mijn afwas.''

Op welke planeet ik leef? The lonesome one. Nou kom op, niet zeuren, je hebt hier zelf voor gekozen. Snel `I'm every woman' van Chaka Khan opzetten en dansen. Hé, wat is dat voor gebonk, waar komt dat vandaan? Zijn dat de buren? What the heck, ik zet het nog wat harder, dan hoor ik het niet meer.

Ook van dansen word ik niet veel vrolijker vanavond. Laat ik maar overgaan op Gregoriaanse vespers, to calm down. En mijn Fransman bellen. Voice mail. Prachtige stem heeft-ie toch, zo zwoel als hij zegt: ,,laissez votre message apres le beep sonore'!''

Maar daar heb ik nu verder ook niets aan. Nou zit er nog maar één ding op: bad laten vollopen en mijn vriendin Lisa-die-altijd-luistert bellen.

Als ik in het schuim ben gezakt, toets ik haar nummer. ,,Ha Sophie, ik wilde je net bellen.'' ,,Oh ja? Zeg moet je luisteren...'' Maar Lisa is niet te stoppen. ,,Sophie, ik ben eindelijk over tijd. Heerlijk hè? Ik heb meteen de babykleertjes van zolder gehaald. Zo schattig, al die kleine spulletjes. En ik ga nu echt mijn baan opgeven. Ik zit helemaal in een roze wolk. Wel een beetje misselijk, maar dat geeft niet. Moet je echt ook doen, zwanger worden.''

Zwanger, goed idee, maar van wie?

,,Ik ga morgen een hond kopen, Lisa, leuk voor de kinderen. Ga je mee?'' ,,Een hond voor de kinderen? Maar je hebt toch je time-out, zónder kinderen?'' ,,Jawel, maar met een hond ben ik zelf ook niet meer zo alleen.'' ,,Alleen? En die Fransman van je dan?'' ,,Ja, die zit in Frankrijk. Maareh, fijn voor je dat je zwanger bent, gefeliciteerd. Ga ik nu weer verder met mijn time-out. Geef nog niet onmiddellijk je baan op. Ik bel je.''