Galant

Elke week in Leven &cetera: de berichten uit de wereld van 16-plussers, aan de hand van columns van het online jongerenmagazine Spunk, verbonden aan NRC Handelsblad. Deze week de bekorte column van Wiegertje Postma (16).

Oh, wat is het vroeg. Midden in de nacht nog eigenlijk. En toch sta ik bij de bushalte op weg naar school. Het is vroeg, het is aardedonker en het interne contact met mijn vingers en mijn tenen ben ik door de bittere kou verloren. Uit de diepe duisternis doemt mijn bus op. Ik vis mijn buskaart uit mijn tas, om door hiermee te zwaaien aan te geven dat ik hier niet voor de sier sta, maar mee wil rijden. Dat schijnen buschauffeurs nogal eens te vergeten. Juist als ik met mijn kaart wil wapperen, steekt de jongen naast mij vastberaden zijn arm in de lucht. Aan dit resolute gebaar valt niet te twijfelen. Wij willen mee. Zodra de busdeur openklapt, doet hij een stapje naar achteren, buigt zijn hoofd en geeft via een ridderlijk gebaar te kennen dat ik hem een buitengewoon plezier zou doen als ik voor hem de bus in zou willen stappen. Wat is dit? Komt dit nog voor? Deze jongen geeft mij, om kwart over zeven, ondanks mijn piekerige haar en in alle haast uitgeschoten mascara, het gevoel een dame te zijn. Wat een man.

Ik hou heel erg van dit soort klassieke galantheid en ik schaam me er niet voor. Is er iets mooiers dan dat de deur voor je wordt opengehouden, je jas wordt aangenomen, je stoel voor je wordt aangeschoven en men het een eer vindt alles voor je te mogen betalen? Ik dacht het niet. Het is niet alleen een egoboost van jewelste, maar ook uitermate voordelig voor de portemonnee. Jammer genoeg is dit soort ridderlijkheid schaars in mijn leven. Waar is de hoffelijkheid gebleven? Waarom was die edelmoedigheid naar wat ik heb gehoord vroeger vanzelfsprekend en word ik, als dochter van deze generatie, geacht na een etentje de zakjapanner erbij te pakken om de kosten eerlijk door twee te delen? Ik verdenk de feministen ervan deze goede gewoonte te hebben weggespoeld met een van hun golven. En ik neem het ze buitengewoon kwalijk.

[...] Schrijnend vind ik het, dat er door mannelijk Nederland zo gedwee gehoor wordt gegeven aan de geldingsdrang van de enkele bh-loze Mina. Dat zij graag zelf een rondje geeft, betekent toch niet dat wíj hier allemaal onder moeten lijden? Dus: tijd om die misstap ongedaan te maken en weer wat ouderwetse ridderlijkheid in de gemeenschap te brengen. Terug naar de goede oude gezonde verhoudingen tussen man en vrouw. En mocht die aanpassing niet meer lukken, dan stel ik voor dat de verwoestende feministes in al hun financiële onafhankelijkheid de volgende keer de portemonnee trekken om mijn drankje te bekostigen. Het minste wat ze terug kunnen doen.

Meer: www.spunk.nl of www.nrc.nl