Doping

Het seizoen moet nog beginnen en het peloton is alweer opgeschrikt door een dopingzaak. Insiders zien de contouren van de Festina-affaire opdoemen. Straks, in februari, moet ook nog de godenzoon Frank Vandenbroucke zich voor de rechter verantwoorden voor het bezit van morfine, epo, dubieuze slaaptabletten, enfin spullen voor de hond.

Ik moet nu aan die prachtige zin van Arnon Grunberg denken: `Als je van iemand wilt blijven houden, moet je jezelf opgeven'. Ik geef mezelf op want ik houd als een ongetemde puber van de wielersport. Van Luís Ocaña en Felice Gimondi, van Rik van Looy en Joop Zoetemelk. Eén voor één dopingzondaars. Waar hebben we het over? Als een Amsterdamse wethouder ongestraft aan de coke mag, wat zou je dan willen van jongens die hun moeder alleen maar hebben zien bidden om enig welzijn af te smeken over de varkens achter het huis? Toch wordt de heer Oudkerk, niet zoals Marco Pantani en straks Johan Museeuw voor zes maanden geschorst. Nee, broodroof ontstijgt nooit de onderkant. Broodroof blijft onveranderlijk binnen het maatschappelijke fluïdum van klerken en bouwvakkers, van amateurs, van sporters. Broodroof bij Ahold? Mevrouw Van der Hoeven heeft er nooit beter uitgezien.

Wat nu weer?

Bij twee oud-renners van de Franse wielerploeg Cofidis zijn grote hoeveelheden verboden middelen aangetroffen. De Poolse soigneur was uiteraard de kelderprofeet van de medische preparatie. Verzorgers hebben een reputatie hoog te houden, niet alleen bij Cofidis, ook bij Rabo en QuickStep om van Saeco maar te zwijgen. De Franse minister van Sport had het over criminelen. Dat zei zijn toenmalige collega ook over Cees Priem. Nou voor Cees steek ik mijn hand in het vuur: als schoothondje van Ed Maas en Eddy de Kroes zou hij allang bij klaarlichte dag zijn geliquideerd wegens verregaande naïviteit, wereldvreemdheid en andere respectabele instincten van de burger.

Doping und kein Ende.

Ik ben het spuugzat. Allicht dat er geslikt en geprikt wordt. Jazeker, diarree bij wielrenners is zelden het gevolg van bedorven kip. Het infuus is in het peloton heiliger dan de zegen van de paus. Dat is ooit anders geweest, toen renners nog bij de start van de Giro d'Italia eerst naar het Vaticaan moesten om vergiftigd te worden door de mix van masseerolie en wierook. Want dat wisten hun sponsors zeker, de Heer reed mee.

Heer, bespaar mij de walg voor leugen en hypocrisie. Heer laat mij samenvallen met het exploot in voetriempjes. Heer, mag ik zo vrij zijn om te zeggen dat Louison Bobet meer betekend heeft voor het Franse volk dan Jeanne d'Arc. Heer, laat mij toch een kruimel zijn van Rik van Looy. Met of zonder amfetamines.

De Heer geeft geen antwoord. Gelukkig, ik ken een andere heer: Erik Breukink. Ex-renner, ex-commentator, nu ploegleider bij Rabo. Breukink weet alles van het peloton, weet alles van doping, weet nog meer van bedorven kip. Ik droom nu dat hij de Alpen en de Pyreneeën, dat hij drie weken Tour, dat hij 190 dagen per jaar op de fiets binnen de sociale, medische en genetische temperatuur zal willen brengen van Erik Dekker en Michael Boogerd. Dat hij een keer zal zeggen: niemand wordt wereldkampioen op spek en eieren. Hij zou kunnen verwijzen naar John McEnroe die er infantiel laat achter is gekomen dat paardenspul inherent is aan het tenniscircuit. Hij zou kunnen verwijzen naar de Formule 1, ja zelfs naar het domme schaken van Timman. Maar mag dat van Rabo?

Ik denk het niet.

IOC-voorzitter Jacques Rogge is een jezuïet, daar valt geen oprechtheid laat staan liberalisme van te verwachten. Erica Terpstra is liberaal, maar zij is zo populistisch geënt dat ze nooit een hoofddoekje zal dragen om sport tot het genoeglijke leven van vrijheid/blijheid te verheffen. UCI-voorzitter Hein Verbruggen is wat Rob Oudkerk is: een tapdanser op de stippellijn van de schimmigen onder ons.

Deze week werden Joop Zoetemelk en Leontien van Moorsel uitgeroepen tot beste wielrenner en wielrenster aller tijden. Terecht. Maar stel nu dat ze voor Cofidis hadden gefietst. Dan waren ze vandaag even verdacht als de hele meute van het Noord-Franse wielerteam. Dan waren ze in de verbeelding van Balkenende op zijn minst van gene zijde, van de hel.

Joop en Leontien: bedankt!