Bergen - Petten

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Noord-Holland.

,,Heel Bergen loopt hier te rennen'', stelt man vast. Ja, het is wat druk in de duinen. Geef de mensen eens ongelijk, met dat mooie Nederlandse nieuwe-winterweer. Toefjes helder licht springen haasje over tussen de bomen en in de hemel speelt het blauw verstoppertje achter aangeveegd wit. Doordat duinen en dennen en eiken met groenkoperkleurige stammen de wind in toom houden, is het koud zonder dat de mens ervan verkilt.

Behalve gejogd met elkaar of gehold met de hond, wordt er op de glooiende klinkerpaden tussen de dennen gefietst, geskated en geskied op ski's op ratelende rolletjes. Voor de ski's zonder wieltjes ligt er een ski-baan tussen de bomen, met op de helling iets wits (geen sneeuw; zand?) en voor de après ski een donkerhouten, Oostenrijks opgetuigde Stube.

Zoals bijna overal wandel je min of meer alleen zodra de dorpsgrens op een kilometer ver ligt en de paden van zand zijn. Dat is ook hier het geval, op wat crossfietsers na. Crossers passeren hier per schim tussen de struiken, hun parcours ligt apart, het is een alternatief ruiterpad.

De routebeschrijving jaagt ons een helse trap omhoog, treden van zand achter stootranden van verweerde houten balken en paaltjes. Boven wacht een kauwtje op de rand van een afvalbak, grijze kop schuin en zijn oog zo star dat het lijkt of hij door een monocle gluurt. Hij keurt het af dat ik de uitkijktoren oversla, dat is wel duidelijk.

Langs zeedennen met enorme naalden en dikke dennenapppels in hun oksels bereiken we Groet net een nest mopshonden, die prop schots en scheef rond de kerk gefrommelde huisjes.

De duinen houden op, het land wordt vlak, de horizon strak. De lijnrechte Hondsbossche Slaperdijk en de bochtige Oude Schoorlse Zeedijk zijn gevallen van licht en zicht. En van vervaarlijke barsten in de lengte, want ze zijn eeuwen oud. Ideaal voor de wandelaar, zolang die in staat is niet moeilijk te doen over schapendrollen (splotsj), want dan kijkt hij alleen nog maar naar de grond en mist bijvoorbeeld hoe de meeuwen in de weilanden de plassen confisqueren. Of hij ziet voorbij aan de mogelijkheid van drie molengenres in een oogopslag, alledrie ontroerend op hun eigen manier: de moderne windmolens, over-energieke enthousiastelingen op een rij; molens oude stijl, verspreide dromers; en het Amerikaantje, ijl speelgoed met blikken wiekjes.

Daar is de zee. Beige gloeit het woelende water, met gelige schuimkoppen tussen de pieren. De wolken sluiten de rijen, de wind grijpt zijn kans.

14 km. Kaarten 11-13 uit: Duin- en

Polderpad. Uitg. NIVON, Amsterdam, 1998. Tel. regio-taxi: 0900 8878.

Voor, tijdrovend, openbaar vervoer:

inl. tel. 0900 09292.