Zang Hart overleeft geluidsbrij

Beth Hart mag in de acht jaar en twee platen (de derde moet hier nog uitgebracht worden) van haar carrière dan nog geen deuk in wat voor hitlijst dan ook gezongen hebben, Paradiso was gisteravond verrassend genoeg toch volgestroomd met volk dat De Strot wel eens in levende lijve wilde horen. Want allemachtig, wat kan dat mens zingen. Onontkoombaar dringt zich de vergelijking op met dat andere fenomeen, Janis Joplin. Harts timbre is echter iets ronder en soepeler dan dat van de in 1970 aan een al te excessieve levensstijl bezweken Joplin. Wel heeft ze dezelfde openhartige en ongecomliceerde manieren in de omgang met de zaal, en beleed ze haar voorliefde voor veel drank, drugs en seks. Ze leek dan ook oprecht uit het lood geslagen toen ze, op haar vraag hoevelen er in de zaal liever drugs dan drank gebruikten, slechts een handjevol armen de lucht in zag gaan.

De stem van Beth Hart mocht gisteravond weliswaar klinken als een klok, scheepshoorn of scheermes, het was een van de weinige aspecten van het concert dat klopte. Van haar drie begeleiders was de bassist op wat sponzig gedreun na vrijwel onhoorbaar en leefde de drummer in de veronderstelling dat de kwaliteit van zijn spel evenredig was aan het aantal keren per maat dat hij iets raakte. De gitarist speelde, voor zover hij boven de ongearticuleerde brij uitkwam, nogal wat gemeenplaatsen. Dat is in het genre dat Beth Hart beoefent – dat van de blues-rock – welhaast onvermijdelijk. De tekortkomingen zouden waarschijnlijk nog wel overkomelijk zijn geweest. Maar helaas: het mixen van het zaalgeluid was zo te horen overgelaten aan een dove, voor wie het helder versterken van vier instrumenten een onmogelijke opgave bleek. Het was en bleef een onbegrijpelijk en onontwarbaar gegons, waarin slechts af en toe een herkenbaar instrument viel te ontwaren. Zelfs bij het praten tussen de nummers door bleef Harts stem grotendeels onverstaanbaar.

Het moest dus voornamelijk van de zang komen, en dat kwam het ook. En van de kwaliteit van de liedjes. Daarvan heeft Beth Hart er een stel ijzersterke als `Get Your Shit Together' en vooral het wondermooie `Bottle Of Jesus'. Daar tegenover stond dan weer een veel te lang uitgesponnen `I Don't Need No Doctor' met hemeltergende gitaarclichés.

In maart komt Beth Hart terug voor een toernee om haar nieuwe cd Leave The Light On te promoten. Prima, als ze dan de band maar thuislaat en die van Anouk even leent. En koste wat kost een zaalmixer met oren meeneemt. Want die ongelooflijke stem, die verdient een topgeluid.

Concert: Beth Hart. Gehoord: 15 januari, Paradiso, Amsterdam