Timman breekt eindelijk met een slechte gewoonte

Het was hoog tijd dat Jan Timman weer eens een partij won in het Corustoernooi. Vorig jaar was het hem bij acht nederlagen niet één keer gelukt om te winnen en nadat hij dit jaar mooie stellingen tegen Leko en Van Wely had verknoeid leek het of er in Wijk aan Zee een vloek op hem rustte.

Gisteren won Timman van Viorel Bologan. Hij speelde goed, maar Bologan moest wel een handje helpen, eerst door na de opening met een zenuwachtige pseudo-aanval een iets betere stelling in een slechtere te veranderen, en later door een eindspel met een pion minder te verliezen dat hij remise had kunnen houden. Waarschijnlijk dacht Bologan in die fase dat er niets meer aan de hand was en dat Timman alleen voor de vorm nog wat doorspeelde.

Al was het geen grootse partij, de nog steeds talrijke schare van Timman-fans had hem graag de publieksprijs toegekend, maar dat kon niet want daarvoor duurde de partij te lang. Wie pas na de eerste tijdcontrole een partij beslist heeft geen kans op die prijs, want dan is het ongeduldige publiek al naar huis.

Zo ging de prijs naar de man die hem ook verdiende, Vladimir Akopian. Tegen Ivan Sokolov leverde hij een schoolvoorbeeld van een koningsaanval in een Spaanse partij met open centrum. Twee zetten voordat hij mat zou gaan gaf Sokolov op, wat eigenlijk een onvriendelijk gebaar was, want het slotspel dat Akopian in gedachte had, een dameoffer gevolgd door een stikmat, had hij graag op het bord uitgevoerd.

Verder vielen er gisteren geen beslissingen, maar hard gevochten werd er wel. Peter Svidler had woensdag tegen Kramnik in een remisestelling opgegeven en hij wees er zelf op dat zoiets hem al eens eerder was overkomen, toen hij in Dos Hermanas 1999 in gewonnen stelling tegen Anand remise aanbood. ,,Waarom moet mij dat altijd overkomen?'' klaagde hij. Misschien is hij te aardig voor het schaken en dan is het eigenlijk een wonder dat hij op de vierde plaats van de wereldranglijst staat. Tegen Anand probeerde hij tot de tachtigste zet een dame-eindspel met een pion meer te winnen, maar het lukte hem niet.

Peter Leko stond tegen Michael Adams ook een pion voor en hij ging tot de 110de zet door voor hij zijn winstpogingen staakte. Je huivert bij de gedachte hoe lang zo'n partij twintig jaar geleden zou hebben geduurd. Eerst veertig zetten in vijf uur. Dan twee uur pauze en dan 's avonds nog zestien zetten. Vervolgens iedere dag in de ochtenduren zestien zetten erbij. Het moeten sterke kerels zijn geweest vroeger.