Miminokoto

Hoe hartverscheurend kan eenvoud zijn? In Japan, waar de idolatie van Westerse populaire muziek al lang en breed is verruild voor kalm respect, en de pastiche dan ook bijna uitgestorven is, blijkt inspiratie steeds belangrijker. De band Miminokoto is zo van dit grondbeginsel doordrongen, dat dit rocktrio nog maar een doel nastreeft: de naakte waarheid. Zo zullen ooit bands als The Who en The Stooges in de oefenruimte geklonken hebben om tot de conclusie te komen dat er wel muziek en toekomst zat in het bevlogen gerammel. Waarna de boel serieus werd aangepakt. Miminokoto gaat niet voorbij dat ene punt, dat magische moment dat muzikanten doet denken: hé, het klikt. Miminokoto schotelt ons juist in elk nummer opnieuw de magie van dat moment voor. Bovendien is er geen enkele garagerockwet die hier niet overtreden wordt: Contortions-achtige ragpartijen op de gitaar vloeien over in de meest basale riffs, de baspartijen zijn ronduit jazzy maar de drummer slaat er weer op los als Animal in de Muppet Show. Een bijna lieflijke chaos van ingrediënten, waaruit wel een waarachtig weerwolven-gehuil opstijgt. Hoogtepunt van deze live opgenomen plaat is een ballade die zo onopgesmukt is dat zelfs de meest doorgewinterde muziekfanaat ervan schrikt. Het nummer brengt je letterlijk op knieën, maar klinkt tegelijkertijd zo prehistorisch dat je het eigenlijk enkel in je eentje durft te beluisteren. Zo wijst dit Japanse trio je en passant ook nog even op je ongewenst beschaafd geraakte natuur.

Miminokoto, Live; Last Visible Dog/import, LVD 048