Rouw en bezinning 2

Het hoofdartikel van NRC Handelsblad van 14 januari over de moord op de conrector sloeg de plank in mijn ogen volledig mis door het voor te stellen alsof de oorzaak gezocht moet worden in het overheidsbeleid met betrekking tot het onderwijs. Verder schrijft de krant, akelig, onwezenlijk onderkoeld: ,,Hoe komt zo'n jonge verdachte aan een handvuurwapen? Die vraag zou terdege door de politie onderzocht moeten worden en degene die aan deze minderjarige het wapen heeft geleverd zou stevig moeten worden aangepakt.'' Stevig aangepakt? Waarom niet zeer streng gestraft?

Extra pijnlijk om op dezelfde pagina een tweede bijdrage te lezen van iemand die eventjes het recept geeft hoe als school te handelen om geweld te voorkomen.

Als docent op een school met veel vmbo-leerlingen waaronder ook lwo (leerweg ondersteunend onderwijs) weet ik uit ervaring dat van de leerlingen die serieuze problemen hebben en veroorzaken (als groep een minderheid) het grootste deel een zeer problematische thuissituatie heeft: ontbrekende ouders, ouders in (strijdlustige) scheiding, ouders die zelf (andere) problemen hebben of die om andere redenen geen greep op hun kinderen willen of kunnen hebben of daar veel te weinig prioriteit aan geven.

Vanuit het onderwijs moet hiervoor aandacht geëist worden. Ik zou dan ook niet, zoals de onderwijsvakbond doet, willen oproepen tot een minuut stilte en het bieden van de mogelijkheid om binnen de school leerlingen en personeel met elkaar in gesprek te krijgen over zinloos geweld, maar voor het houden van een herdenkingsdag/studiedag/protestdag komende week, waarop alle leerlingen van het basisonderwijs en het voortgezet onderwijs thuisblijven en alle docenten en besturen op de scholen spreken over twee onderwerpen.

Ten eerste: kan er op onze eigen school nog wat aan de veiligheid verbeteren? Ten tweede, maar belangrijker: wat kan er gedaan worden voor leerlingen met ontbrekende of incapabele ouders/verzorgers?