Eén zakdoek is te weinig in `Ode'

Concert voor een regenachtige dag luidt de ondertitel van de voorstelling Ode *15-82 en tegelijk met de regen buiten giet het binnen pijpenstelen. Niet echt, maar op de band. Samen met de ingeblikte donderslagen is het genoeg voor een opwindende en toch intieme sfeer.

Jeugdtheatergezelschap Stella Den Haag maakte van de nood een deugd. Wall X van artistiek leider Hans van den Boom werd kort voor de première afgelast, omdat de kwaliteit tegenviel. Ode *15-82 kwam ervoor in de plaats, gemaakt door negen acteurs die allemaal hun favoriete liedjes mee moesten nemen. Het door Erna van den Berg geregisseerde resultaat is een muziekprogramma met theatrale kracht.

De druilerige en nog mistig nadampende vloer vult zich met mensen en instrumenten. Drumstel, piano's, accordeon, banjo, violen: alles popelt om bespeeld te worden, maar een ander instrument, de televisie, dringt voor. Onbeschaamd zendt zij teksten uit over haar diepste gevoelens en wensen; ze manifesteert zich als een grillig personage dat rood wordt van schaamte en groen van ergernis en blauw van verlangen naar een liefde die voor haar niet lijkt te zijn weggelegd.

Liefde, vervulde en onvervulde, daar draait Ode om, en de hartstochten lopen al snel zo hoog op dat één zakdoek te weinig is. Zowel de pijn als de vreugde snijdt door je ziel in de heftige vertolkingen van dit rommelige ensemble, dat nu eens solisten naar voren schuift en dan weer duo's, trio's of complete muzikale kluwens.

Het hardst hakken de eenzaamheidsliedjes erin, zoals de ernstige smartlap `Ik voel me zo verdomd alleen' uit de film Ciske de Rat. Maar Ramses Shaffy's olijke Marije laat ook niemand onberoerd, zeker niet in de uitvoering door drie hunkerende heren. En dan het overdonderende I want you van de Beatles, met gillende gitaren en liefdesdronken zang, of Christina Branco's breekbare fado Ai vida: als in een achtbaan razen we van emotie naar emotie; niets blijft ons bespaard.

Dat een deel van de songs geen Nederlandse tekst heeft is jammer maar ook weer geen ramp, want de smachtende televisie vertaalt ze, terwijl de enscenering de broeierigheid verhevigt.

Sommigen zingen in een hartvormige, van twinkellampjes vervaardigde lijst, anderen dragen rafelige engelenvleugels en het licht is meestal morsig, als in een verlopen nachtclub of een provinciale poptempel uit de hippietijd. Korte monologen, over anders zijn dan waar je voor wordt aangezien en, natuurlijk, over onbereikbare meisjes, vullen de liedjes aan.

Ondanks de lichte kitsch worden de grote gevoelens nergens maar dan ook nergens bespot. Na de ironische jaren negentig lijkt in het theater een nieuw tijdperk aan te breken.

Romantiek mág weer, intensiteit is niet belachelijk meer en pathos niet langer taboe. De kilheid maakt plaats voor warme, zo niet bloedhete regen.

Jeugdvoorstelling: Ode *15-82, door Stella Den Haag. Regie: Erna van den Berg. Muzikale leiding: Marc Tielemans. Spel: Floor van Berkestijn, Mo Marcus, Gerton Zeilstra e.a. Gezien: 11/1 Stella Theater, Den Haag. Tournee t/m 4/4. Inl: 070-3307070 of www.stella.nl.