De Faria bleef in de schaduw

De eerste wethouder veiligheid ooit, Rabella de Faria, is opgestapt nadat haar fractie het vertrouwen in haar opzegde. Het lukte haar niet uit de schaduw van de burgemeester te komen.

Bij zijn eerste confrontatie met de andere partijen in de gemeenteraad, nu bijna twee jaar geleden, gaf Pim Fortuyn (Leefbaar Rotterdam) Rabella de Faria de stoel rechts naast hemzelf. Aan zijn andere zijde zat Marco Pastors, de latere wethouder van volkshuisvesting. De camera's registreerden hoe Fortuyn zo nu en dan met Pastors overlegde. En hoe De Faria, het enige allochtone lid van de nieuwe fractie, tevens zwarte zakenvrouw van het jaar, twee vergaderuren lang zweeg.

Zes weken later, eind april, werd Rabella de Faria (43) de eerste wethouder veiligheid ooit. Niet dat daarvóór veiligheid geen wethoudersportefeuille was. Maar omdat veiligheid grotendeels valt onder de verantwoordelijkheid van de burgemeester, die als korpsbeheerder deelneemt aan het driehoeksoverleg met de hoofdofficier van justitie en de korpschef, deden in voorgaande colleges wethouders veiligheid erbij.

De creatie van een wethouder veiligheid was gedurfd. Pim Fortuyn was zich daar ook van bewust. Toen hem werd gevraagd wat deze nieuwe wethouder nou precies zou gaan doen als de targets op het gebied van veiligheid eenmaal vast zouden liggen, antwoordde hij: ,,Daar ben ik ook heel benieuwd naar.'' Rabella de Faria zélf: ,,Het is een hele grote uitdaging. Ik denk dat we maatjes moeten worden, de burgemeester, de korpschef en ik.''

Een moeilijke functie in combinatie met een moeizame presentatie en een kritische fractie, die ook bij de volgende verkiezingen wil worden afgerekend op veiligheid: dat lijken de ingrediënten die de wethouder gisteren fataal zijn geworden.

Dat Rabella de Faria moeite had met haar presentatie, werd al snel duidelijk. Bij overleggen met de gemeenteraad bleek zij haar dossier vaak niet te beheersen. Ze beantwoordde vragen half, kortaf en soms fout, wanneer ze zich door de beantwoording heen blufte.

De Faria was geen `dossiervreter'. Maar haar houterige, bij haar eigen fractie ergernis opwekkende optreden had óók te maken met haar persoonlijkheid. In grotere, vaak door mannen gedomineerde gezelschappen liet ze zich snel intimideren. Ze leek dan geen woorden meer te kunnen vinden. In de beslotenheid van het college gebeurde dat. Daar, maar ook in het openbaar, kwam zij al snel in de schaduw te staan van VVD-burgemeester Ivo Opstelten.

Als die dan het roer even overnam, ontstond bij andere aanwezigen de indruk dat de wethouder hulp nodig had. Deed hij het om die reden juist niet, dan leek het of hij zijn handen van haar aftrok. Omdat Rabella de Faria óók eigengereidheid en geloof in eigen gelijk uitstraalde, leidde deze gang van zaken vrijwel nooit tot mededogen. Eerder tot aanvaringen, bijvoorbeeld met haar eigen ambtenaren.

Binnen Leefbaar Rotterdam is altijd kritiek geweest op De Faria. De fractieleden willen dat de kiezers zien dat dankzij de inzet van hun partij de stad veiliger wordt. Maar deze volgens politiestatistieken inderdaad toegenomen veiligheid schrijven de meeste Rotterdammers aan het hele college toe. En als ze er al een persoon bij denken, is dat de burgemeester. Rabella de Faria is onzichtbaar.

Toch komt het door de fractie nu in haar opgezegde vertrouwen, gevolgd door haar aftreden, als een verrassing: een directe aanleiding is er niet. De indruk bestond juist dat het de afgelopen tijd wat beter ging. In het college is een paar maanden geleden met haar gepraat onder het motto: we gaan je helpen. Ook met haar dossiers, waaronder de opvang van overlastgevende verslaafden en het vinden van een andere prostitutiezone, leek het de laatste tijd de goede kant op te gaan.

Onduidelijk is wat er nu gaat gebeuren. Mocht de fractie een wethouder uit eigen gelederen willen, dan heeft De Faria volgens de Kieswet recht op de vrijkomende zetel. Die zou zij desgewenst als eenmansfractie kunnen bezetten. Daarmee zou ze het vijfde raadslid worden dat zich van van de fractie heeft afgescheiden.

En dan is er nog de indruk die de gebeurtenissen op de kiezers maken. Niet uit te sluiten valt dat die denken wat de fractie met dit gedwongen vertrek nou juist wil voorkomen: dat het kennelijk niet goed gaat met het veiligheidsbeleid in de stad.