Op zoek naar magie van Nagano

Schaatsster Marianne Timmer hoopt komend weekeinde bij het WK sprint in Nagano weer net zo te kunnen schitteren als op de Spelen van 1998.

Marianne Timmer droomt geregeld van haar olympische triomfen in Nagano, zes jaar geleden. Komend weekeinde is in diezelfde stad het wereldkampioenschap sprint.

Een maand geleden drong het pas echt tot haar door. Het WK sprint wordt geen gewone titelstrijd, besefte Timmer plots. Ze keert terug op het magische ijs waar ze in 1998 twee olympische titels veroverde. ,,Opeens dacht ik: `Woh, ik ga terug naar Nagano.' Ik kreeg meteen kippenvel.''

De herinneringen komen met flarden. Maar hoe langer ze over de Olympische Winterspelen '98 praat, des te duidelijker worden de beelden. Ze haalt direct het blauwe, keiharde ijs van de M-Wave voor de geest. Ook de uitzinnige vreugde van de fans komt naar voren. ,,Die euforie bij de toeschouwers na die 1.500 meter'', stamelt Timmer. ,,Al die mensen, al die vlaggetjes.''

Het gevoel van Nagano was simpelweg perfect. Al tijdens de trainingen merkte Timmer dat ze in topvorm verkeerde. ,,Alles was raak. Elke slag'', kijkt ze terug. Ze behoorde zeker niet tot de titelfavorieten, maar toch had ze voor de 1.000 meter visioenen waarin ze zichzelf juichend over de meet zag glijden. ,,Dat was 't mooiste: ik wist dat ik in vorm was'', zegt ze enigszins beschaamd.

,,In de aanloop naar de wedstrijd had ik 't er nog met Christine Aaftink over: `Hoe ga ik juichen?', vroeg ik haar. Ik had het gevoel dat ik ging winnen. Maar dan probeerde ik op mezelf in te praten: `Doe effe normaal, Marianne'.''

Toch kwamen in Nagano al haar dromen uit. Ze vestigde een wereldrecord op de 1.500 meter (1.57,58) en pakte daarmee haar eerste olympische gouden medaille. Enkele dagen later werd het succes gecompleteerd met een overwinning op de kilometer. Dagenlang sierde Timmers hoofd de voorpagina's van de kranten, geen nieuwsbulletin ging voorbij of haar naam werd genoemd. ,,In Nagano ging ik elke dag even winkelen. Sta ik bij de groenteboer, hangt daar een poster van mij. In Japan! Dat is zo vreemd.''

,,Toen ik naar huis ging, kwam ik mensen tegen die huilden. Ik was 23 jaar. En volwassen mensen huilden van blijdschap.''

Dankzij `Nagano' veranderde het plattelandsmeisje in een vrouw van de wereld. ,,Soms heb ik wel genoeg van het leven onder een vergrootglas. Ach. Van de tien dingen die je meemaakt, zijn er zeven leuk. Drie niet.''

Terwijl vorig jaar Monique Garbrecht met kop en schouders boven de concurrentie uitstak, is er in Nagano dit keer geen uitgesproken favoriet. Titelverdedigster Garbrecht had een fikse knieblessure en lijkt nog niet topfit. Catriona LeMay heeft haar loopbaan inmiddels beëindigd, de Russische schaatsster Svetlana Zjoerova geniet van zwangerschapsverlof en Cindy Klassen (vorig jaar zilver) herstelt nog van een operatie aan haar rechterarm.

Timmer behoort daardoor komend weekeinde in het Japanse Nagano plotseling tot één van de titelkandidaten. ,,Dit jaar heb ik een flinke sprong gemaakt'', analyseert zij nuchter. ,,Het is drie, vier jaar geleden dat ik zó goed in vorm was.''