Oud-minister VS laakt gedrag Bush

De voormalige Amerikaanse minister van Financiën Paul O'Neill heeft zware kritiek op zijn oude werkgever president George Bush. In een serie interviews naar aanleiding van een tell all-boek, dat morgen uitkomt, beschrijft O'Neill de zittingen van het kabinet onder leiding van Bush als `Blind man's bluff' of blindemannetje spelen.

Volgens O'Neill verliepen die bijeenkomsten als ,,een blinde in een kamer vol doven'' waarbij Bush zelden een mening gaf en iedereen na afloop maar moest raden wat de wensen van de president zouden zijn.

O'Neill, die twee jaar lang Bush' minister van Financiën is geweest, zei dit gisteren in gesprek met het programma 60 Minutes van de televisiezender CBS. In december 2002 werd O'Neill samen met Bush' persoonlijk economisch adviseur Larry Lindsey ontslagen, naar verluidt omdat beiden te veel kritiek hadden op het economisch beleid van de president.

O'Neill vertelt dat hij president Bush herhaaldelijk heeft doorgezaagd over de haalbaarheid en redelijkheid van verschillende van zijn economische standpunten. In het boek The Price of Loyalty: George W. Bush, the White House, and the education of Paul O'Neill, dat is geschreven door de journalist Ron Suskind, blijkt op dit punt ook door wie Bush het meest wordt beïnvloed. Zo vertelt Suskind aan de hand van via O'Neill bemachtigde kabinetsnotulen hoe Bush in november 2002 leiding geeft aan een discussie over een tweede ronde van belastingverlagingen – een plan dat O'Neill onverantwoord vindt. Bush: ,,Hebben we niet eerder al geld gegeven aan de rijken? Deze tweede belastingverlaging doet dat weer. Moeten we geen geld aan de midden(klasse) geven?'' Waarop Bush' persoonlijke adviseur Karl Rove nog voordat O'Neill kan antwoorden ingrijpt en tegen de president zegt: ,,Houd je aan de uitgangspunten, houd je aan de uitgangspunten''.

O'Neill bevestigt ook dat Bush, direct na zijn inauguratie, dus ver voor 11 september, aanstuurde op de val van de Iraakse leider Saddam Hussein. ,,Vanaf het allereerste begin bestond de overtuiging dat Saddam een slechte persoon was die diende te verdwijnen'', zegt O'Neill tegen CBS. ,,Het ging de hele tijd over de manier waarop dat gedaan kon worden.''

In een gelijktijdig getimed interview met het Amerikaanse blad Time zegt O'Neill naar aanleiding van de bewijsvoering tegen Irak dat Bush zich alleen heeft gebaseerd op ,,aantijgingen en beweringen''.

,,In de 23 maanden dat ik daar [als lid van het kabinet] ben geweest, is mij niets ter ore gekomen dat kan worden aangemerkt als het bewijs voor massavernietigingswapens.''[Vervolg O'NEILL: pagina 5]

O'NEILL

Dekmantel voor hard beleid

[Vervolg van pagina 1] ,,Ik ga verdomd wat langer mee en ik weet het verschil tussen bewijzen en beweringen, tussen hersenschimmen en zinspelingen en conclusies die voortkomen uit tal van veronderstellingen'', zei O'Neill.

Hoewel dergelijke interne standpunten van het kabinet van Bush in zake Iraq en de massavernietigingswapens niet nieuw is, geeft O'Neill wel een idee hoe het er aan toe is gegaan op het Witte Huis. O'Neill stelt dat gematigde Republikeinen zoals hijzelf, minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell en het hoofd van het Environmental Protection Agency, Todd Whitman, door Bush werden opgenomen in zijn team ,,als dekmantel'' voor het harde beleid van zijn regering. Van het drietal is alleen Powell nog in functie, maar die heeft officieus al aangegeven niet te opteren voor een tweede termijn.

Het Witte Huis heeft de publiciteit rond O'Neill in eerste instantie genegeerd met de opmerking dat het niet aan boekrecensies doet. Maar woordvoerder Scott McClellan kon na herhaaldelijk aandringne niet nalaten te zeggen dat ,,de wereld volgens O'Neill meer gaat over het rechtvaardigen van zijn eigen mening in plaats van te kijken naar de werkelijke resultaten die wij voor het Amerikaanse volk hebben bewerkstelligd.''

In de twee jaar dat O'Neill minister was kreeg hij de reputatie van bars optredende man. Zijn opvolger John Snow ontpopte zich als een groot voorstander van belastingverlagingen.