Het Beeld

Op de dag dat de BBC de ochtendtalkshow van oud-Labourpoliticus Robert Kilroy Silk schrapte, omdat de presentator zich in een krant grievend had uitgelaten over Arabieren, begon de IKON met de serie Paul Rosenmöller met...

In zijn eerste reeks programma's ontmoet de voormalige fractieleider van GroenLinks mensen die een `kanteling' in hun leven hebben meegemaakt. De politieke oriëntatie van IKON en GroenLinks verklaart de keuze voor zanger Marco Borsato en tennisser Richard Krajicek, die zich inspannen voor de bestrijding van kinderleed, evenals aandacht voor de betrokkenheid bij de natuur van Irene van Lippe-Biesterfeld. Potentieel spannender gesprekspartners zijn Rosenmöllers voormalige collega-politici, de ex-premiers Maria Liberia-Peters (van de Nederlandse Antillen) en Ruud Lubbers.

Rosenmöller had in zijn vorige loopbaan al bewezen het goed te doen op televisie. Zijn presentatie is nog wat stijfjes en officieel, maar hij boezemt Lubbers vertrouwen in, zodat deze Rosenmöller als gelijkwaardige partner accepteert. Op reis met de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen naar Burundi en Tanzania voert Rosenmöller vertrouwelijke gesprekken die er wezen mogen en wordt ook de realiteit van zo'n werkreis, compleet met bezwete overhemden, onderonsjes met een minister en Lubbers' eindeloze getelefoneer, adequaat en openhartig verslagen.

Lubbers betoont zich licht triomfantelijk over de neergang van voormalig christen-democratisch strijdmakker Helmut Kohl, die Lubbers bij zijn Europese ambities in de rug stak en vervolgens zelf oneervol het strijdperk moest verlaten. Daarover vertelt Kohl overigens zelf, ook al in een intieme setting, vanavond (ARD, 21.45u.) in deel twee van Ein deutscher Kanzler. Lubbers bekent niet voor vluchtelingen, maar alleen voor zichzelf te bidden, omdat hij ook maar een arme zondaar is. En, grootste verrassing: hij vertelt Rosenmöller nu pas te hebben ontdekt dat `de duivel onder ons is'. Hoe houd je het zonder dat inzicht zo lang uit in de nationale en internationale politiek?

Geheel op locatie gedraaid, zien we in Paul Rosenmöller met... twee soorten beelden: van een echte tv-camera, die de presentator van opzij aanschiet en totalen draait, het officiële verhaal dus, en die van een vermoedelijk door regisseur Hans Hermans zelf bediend dv-cameraatje, waar de presentator recht in kijkt, en waarvan de opnamen dienst doen als een soort intiem dagboek. Het wordt op den duur een trucje, vooral door het dwangmatig heen en weer snijden tussen beide beeldsoorten. We moeten het gesprek met de gekantelde prinses afwachten, maar de volwassen indruk die de eerste aflevering maakte, kan ook aan Lubbers worden toegeschreven.

Over vluchtelingen leert het programma ons weinig. Wat zou Lubbers vinden van de zondag door migratieprofessor Entzinger in Buitenhof gelanceerde stelling dat we de arbeidskracht van nieuwe gastarbeiders hard nodig hebben en ze ruimhartig toe moeten laten, zij het wellicht zonder recht op sociale voorzieningen? Of is dat nog een kanteling te ver?