Electrelane

Eind vorig jaar verscheen een wonderbaarlijke cd van een onbekend viertal vrouwen uit Brighton, Engeland. De vier, met de nogal moeizame naam Electrelane, brengen uiteenlopende invloeden samen: van de filosofie-studie van de een, tot de Sonic Youth-liefde van de ander, van de mistige new wave uit het begin van de jaren tachtig (The Passions) tot zware mannenzang als in de Carmina Burana.

Deze tweede plaat van Electrelane werd geproduceerd door Steve Albini. Hij gaf The Power Out zijn nonchalante geluid, dat er voor zorgde dat al die studieus klinkende invloeden niet te ernstig werden. En anders is er nog wel de stem van Verity Susman, die soms spontaan overslaat. Ingeklemd tussen hartveroverend simpele gitaarloopjes, voortgestuwd door de soms kreupel lopende bas en drums, laveert Susman in het Frans, Duits en Engels door de nummers.

De muziek is breekbaar zonder flauwtjes te zijn, en stoer juist in zijn onbekommerde kwetsbaarheid. Dit is een vrouwenband die zich niet nadrukkelijk zo afficheert. Geen Bananarama of Riot Grrrl maar avontuurlijke muzikantes die nog van Nietzsche een pakkende popsong weten te maken.

Electrelane. The Power Out (Pure142cd)