Een wolf in schaapskleren

Esther Schouten (26) is wereldkampioene boksen. Over twaalf dagen mag de beveiligingsbeambte uit Wognum eindelijk haar kunsten vertonen in eigen land. ,,Ik ben niet wat je noemt een standaard-boksmeisje.''

Het mooiste compliment kwam ooit van niemand minder dan Big George Foreman. ,,Hij zat als vip naar een partij van mij te kijken, en bleek onder de indruk van mijn vechtlust en mijn intelligente manier van boksen. Hij noemde mij na afloop `a devil in disguise', oftewel een wolf in schaapskleren.'' Een rake typering van de fameuze oud-wereldkampioen in het zwaargewicht? ,,Ja, ik denk het wel. In de ring komen andere krachten los. Dan ben ik niet meer het leuke, lieve en aardige meisje dat nu tegenover je zit.''

Esther Schouten (26) is een vrouw met twee gezichten. Zet haar tussen de touwen en de wereldkampioene in het juniorvedergewicht (klasse tot 55,35 kilogram) van de Women's International Boxing Federation verandert op slag. Van een keurige jongedame die met twee woorden spreekt en zorg besteedt aan haar uiterlijk in een nietsontziende kenau die niet bevreesd is voor een schrammetje meer of minder. Lachend: ,,Ho ho, nog even en het lijkt alsof ik schizofreen ben. Zo erg is het nou ook weer niet.''

Het is de eeuwig terugkerende vraag, die Schouten dan ook bijna plichtmatig beantwoordt zodra die haar wordt voorgelegd: wat bezielt een vrouw om zich te bekwamen in een harde en een op het oog a-vrouwelijke sport als het boksen? ,,Zo hard en gevaarlijk is het allemaal niet. Voor de buitenwereld lijkt dat misschien zo, maar het is in werkelijkheid meer schaken dan slaan. Het is geen grap, dat zeker niet, maar niemand gaat in de ring ondoordacht te werk. Ik train bovendien zes dagen in de week op het voorkomen van klappen, en dat gaat me tot dusverre goed af. Knock-out ben ik nog nooit gegaan.''

Nee, voor haar geen teamsport. ,,Handbal bijvoorbeeld bleek niets voor mij. Ik was té afhankelijk van anderen, en bovendien waren er maar enkele meiden die het serieus namen, de rest deed het voor de lol. Aan hen weigerde ik op een gegeven moment de bal nog af te spelen. Maar ja, dat werkt niet. Ik heb ook getennist, maar ook dat was geen succes. Een tegenstander slaat een bal in of uit, en dat is het dan. Daar heb ik geen controle over, ik kan slechts toekijken. Dat frustreerde me.''

Boksen is nog altijd een mannenwereld, weet Schouten. Maar: ,,Bij ons op de sportschool was ik tien jaar geleden één van de vijf meiden die aan kickboksen deed. Tegenwoordig zijn dat er zo'n zeventig. Of dat komt door de maatschappelijke verruwing? Zou kunnen. Belangrijker is het feit dat de drempels zijn weggevallen. Vrouwen komen voor zichzelf op en laten zich niet langer aanpraten dat boksen geen sport voor hen is. Heel misschien heb ik op mijn manier wel een bijdrage aan die emancipatie geleverd. Ik ben immers niet wat je noemt het `standaard-boksmeisje': een woeste straatmeid zonder normen en waarden.''

Kickboksen was jarenlang haar passie. Met dank aan haar drie jaar oudere tweelingbroer. ,,Hij deed aan kickboksen en dus wilde ik dat ook, hoezeer mijn ouders daar aanvankelijk ook tegen waren omdat ze het geen sport voor dames vonden. Uiteindelijk gaven ze hun verzet op. Ik vond het stoere sport, waarin ik helemaal opging. Het oogt eenvoudig, maar het bleek een hele opgave, dat trappen en dat stoten op zo'n zak. Dat moest en zou ik onder de knie krijgen. Uiteindelijk bleek ik aanleg te hebben. Voor ik het goed en wel besefte, had ik in Nederland geen tegenstander meer. Mede daarom ben ik in 1999 overgestapt naar het boksen.''

Met succes, want veertien maanden geleden liet Schouten zich in Vösendorf, een voorstad van de Oostenrijkse hoofdstad Wenen, kronen tot wereldkampioene na een overtuigende puntenzege op de Amerikaanse veterane Leona Downtown Brown (42). Een ster was geboren, al bleef het in eigen land opvallend stil. Maar dat is, zo weet Schouten inmiddels, het lot van een boksster in een land waar the noble art of selfdefence op tv bij voorkeur wordt doodgezwegen, en die veelal wordt geassocieerd met ongure types. ,,Daar kan je je vreselijk over opwinden. Dat heb ik in het verleden ook gedaan. Maar dat is zonde van de energie. Die kan ik beter gebruiken. Het zij zo. Ik kan alleen maar hopen dat aan die situatie zo snel mogelijk een einde komt.''

Al heeft Schouten (zestien profpartijen, waarvan veertien overwinningen en vijf knock-outs) naar eigen zeggen niet te klagen sinds ze twee maanden geleden haar wereldtitel met succes verdedigde. Tal van vrouwenbladen en glossy-magazines kwamen bij haar langs. De teneur was veelal dezelfde: mooie meid niet bang voor klappen. Met ,,dat standaardverhaal'' kan Schouten leven. ,,Het klopt en dat is ook mijn kracht, dus waarom zou ik daar van balen? Ik sta aan het begin van mijn carrière en ben allang blij dat de media me steeds vaker zien staan.''

Wat heet: komend najaar speelt Schouten de hoofdrol in een mede door de provincie gefinancierde documentaire, getiteld Een gezonde dosis Noord-Hollandse nuchterheid. Op een feestje van een vriendin raakte de boksster bij toeval aan de praat met regisseur Paul Veld. ,,Toen ik vertelde dat ik wereldkampioene was, wist hij niet wat hij hoorde. Hij vroeg zich af waarom mijn prestatie in eigen land zo onderbelicht was gebleven. Ik heb het script inmiddels vluchtig doorgenomen. Het wordt een portret dat niet alleen stilstaat bij alles wat ik doe en laat voor mijn sport, het laat mij ook zien als medewerkster van het beveiligingsbedrijf waarvoor ik twintig uur in de week werk, en waarvoor ik in de weekeinden af en toe actief ben bij evenementen.''

Want leven van haar sport kan de West-Friezin niet, hoe graag ze dat ook zou willen. ,,Mede daarom woon ik nog steeds bij mijn ouders. Het zijn bescheiden bedragen die ik verdien en die het vermelden daarom niet waard zijn.'' En lachend: ,,Als ik straks voor 50.000 euro de ring instap, ben je de eerste die het weet.'' Mocht dat bedrag ooit op tafel komen, dan niet voor een Battle of The Sexes, waartoe collega Lucia Rijker zich ooit liet verleiden. Schouten, stellig: ,,Ik sluit niets uit, maar in principe zeg ik `nee'. Ik zoek graag de grenzen op, dat wel. Maar boksen tegen een man is niet mijn stijl, en ook niet mijn doel.''

Amerika was lange tijd het gedroomde paradijs van Schouten. Maar verkeerde Rijker ook niet in die waan? Sinds haar oversteek, een kleine tien jaar geleden, wacht Lady Tyson nog altijd op een prestigieus titelgevecht met de `grondlegger' van het vrouwenboksen, Christy Martin. Noodgedwongen heeft de inmiddels 36-jarige Amsterdamse haar werkterrein verlegd naar Hollywood. Schouten: ,,Ik dacht ook altijd dat ik in Amerika moest zijn. Inmiddels weet ik beter. Qua niveau doet Europa nauwelijks nog onder voor Amerika, dus waarom zou ik de stap wagen? In Nederland kan het dan weliswaar beter, elders wint het damesboksen aan kracht en aanzien.''

Over twaalf dagen mag de frêle beveiligingsbeamte uit Wognum eindelijk haar kunsten vertonen in eigen land. Tijdens een groots opgezet vechtsportgala in het Amsterdamse Vélodrome is Schouten een van de hoofdacts. Trots: ,,Het is voor het eerst dat ik in eigen land als wereldkampioene aantreed. Ik word niet weggestopt in het voorprogramma, maar ben een van de blikvangers. Dat streelt me.''

In Oostenrijk, het vaderland van haar manager Peter Poschipal, is Schouten geen onbekende meer. Tv-optredens, live-uitzending van haar partijen, een limousine die voortdurend tot haar beschikking staat voor de blondine aus Holland die in april haar wereldtitel opnieuw hoopt te verdedigen, gaat in het Alpenland de rode loper uit. ,,Het is leuk, al die poespas, maar het hoeft niet zo van mij. Ik ben maar een simpel boerinnetje. Natuurlijk: als er een limo voorrijdt, stap ik in. Maar het is geen must, het is bijzaak. Ik ben ook geen type dat vóór een partij een tegenstandster in het openbaar gaat provoceren. Ik weet: het hoort erbij, want boksen is voor een groot deel ook show, maar dat soort maniertjes zijn niet aan mij besteed.''

Toch liet de pupil van (kick)bokstrainer/sportschoolhouder Ton Vriend uit Hoorn zich anderhalf jaar geleden verleiden tot het opnemen van een hitsingle, een coverversie van het nummer Push Push. Voorafgaand aan de voetbalinterland Oostenrijk-Nederland (0-3) bracht Schouten de voormalige hit van wijlen rockzanger Falco ten gehore vanaf de middenstip. ,,Ik heb geen ambities in die richting. Ik heb een redelijke stem en het leek mijn manager een aardig ideetje. Het heeft ook wel wat. Wie kan nou zeggen dat-ie een cd van zichzelf in de kast heeft staan?''