De schoonste koers van allemaal

De Belgische veldrijder Bart Wellens behaalde gisteren in Lille zijn eerste nationale titel bij de beroepsrenners. De 25-jarige wereldkampioen ging, op een kleine onderbreking na, van start tot finish aan de leiding.

`Welkom op het wereldkampioenschap', vermeldde een spandoek zonder al te veel overdrijven. De Belgische crossers zijn de laatste jaren zó superieur aan hun buitenlandse tegenstanders, dat de nationale titelstrijd een mondiale uitstraling had. De kans is groot dat het erepodium bij het komende WK in het Bretonse Pont-Château over drie weken door dezelfde renners wordt bevolkt als gisteren in het Vlaamse Lille. Zie daar de parallellen tussen het Nederlandse allroundschaatsen en het Belgische veldrijden.

De 25-jarige Bart Wellens vierde zijn eerste nationale titel bij de beroepsrenners alsof hij met succes de wereldtitel had verdedigd. Sterker nog: hij hechtte meer waarde aan het BK dan aan het WK, vertelde hij na afloop zonder een spoor van vermoeidheid. ,,Dit is de schoonste koers van allemaal.'' De kleuren van zijn regenboogtrui waren nauwelijks door de modder besmeurd; hij was een uur lang eenvoudig op de been gebleven. ,,Heel plezant, zo'n thuiswedstrijd. Ik woon een kwartiertje fietsen van hier.''

Wellens leidde bijna van start tot finish. Halverwege de koers moest hij van fiets wisselen – hij had vier ronden met een kapotte derailleur gereden – waardoor zijn medevluchter Mario de Clercq heel even aan de overwinning mocht ruiken. Met een flitsende demarrage werd de drievoudige wereldkampioen naar het tweede plan verwezen. Titelhouder Sven Nys eindigde met een nog grotere achterstand op de derde plaats. Het gebrek aan spanning mocht de pret niet drukken. Tot lang na afloop werden de feesttenten op het middenterrein bevolkt door luidruchtige drinkeboeren.

Naar schatting twintigduizend toeschouwers trotseerden het kletsnatte weer en waren op de drassige zandgrond van recreatiepark De Lilse Bergen getuige van een onemanshow. Voor de negentiende keer dit seizoen had de supportersvereniging van Wellens reden tot juichen. De wielerfans uit het nabijgelegen Vorselaar mochten 's avonds in het plaatselijke dorpshuis met hun held aan de zuip, beloofde de kersverse kampioen. ,,Ik wil niet dat mijn supporters mij bruiswater zien drinken'', verklaarde Wellens zijn lust naar de biersoorten Leffe en Duvel. ,,Ik was afgelopen week heel gestresseerd. De boel moet hierboven even ontploffen'', wees hij naar het voorhoofd van zijn jongensachtige gezicht.

Wellens vierde zijn overwinning allereerst met zijn naaste familieleden. Vader Lucien, ooit een tweederangs veldrijder, werd bedankt voor zijn rol als materiaalverzorger. Hij had druk heen en weer gelopen met spons en hogedrukspuit. En moeder Wiske had aan de vooravond van het BK de lekkerste duifkes gebakken – het lievelingsrecept van de bijgelovige Bart. Bijna even lekker vindt hij de spaghetti en pannenkoeken die zij voor hem bereidt. En jongere broer Geert, ook een crosser met talent, had de latere winnaar langs het parcours van tactische tips voorzien. Alsof Bart het klusje niet in zijn eentje had kunnen klaren.

De sterke familieband komt de afgelopen weken in België ook in een televisiesoap tot uiting. `Wellens en Wee', luidt de veelbekeken uitzending op de commerciële zender VT4. Volgens enkele neutrale kijkers (gisteren in de perszaal) is het een ranzig programma, waarin de edele delen van beide zonen om toerbeurt en in verschillende hoedanigheid in beeld worden gebracht – met behulp van Miss België in de rol van masseuse. De hoge kijkdichtheid van de soaps met de familie Pfaff (van oud-doelman Jean-Marie) en de familie Planckaert (van oud-renner Eddy) hadden de familie Wellens aangemoedigd. De ondervraagde wielerjournalisten zeiden liever niet te kijken, maar stel dat Bart of Geert tussen de bedrijven door een zinnige mededeling deed, dan mochten ze die toch niet missen?

De familie Wellens is hot in België, in de eerste plaats dankzij het veelzijdige wielertalent van Bart. Hij kan op elke ondergrond uit de voeten en voelde zich gisteren in Lille niet benadeeld door het zanderige parcours. Dat de zachte ondergrond door de regen vlak voor aanvang in een modderpoel was veranderd, deerde hem evenmin. Wellens vergelijkt het crossen met de hippische sport. Zoals een ruiter goed naar zijn paard moet luisteren, zo moet een veldrijder zijn fiets volgen. Ofwel: zo min mogelijk bijsturen en zo min mogelijk van versnelling wisselen.

Wellens is niet alleen in technisch en tactisch opzicht de beste, hij is ook de sterkste op het fysieke en mentale vlak. Als lichtgewicht heeft hij een opvallende spiermassa bij elkaar getraind. Door de felbegeerde, want nooit eerder gewonnen nationale proftitel voelt hij zich nu verlost van elke wedstrijddruk, vertelde hij gisteren. Het WK in Pont-Château is zeker geen obsessie, want ,,mijn seizoen is zeker en vast geslaagd''. De rust én het zelfvertrouwen van Wellens beloven weinig goeds voor de concurrentie, die op het WK hoe dan ook niet uit het buitenland komt. Over drie weken wordt op Frans grondgebied weer een Belgisch kampioenschap verreden.