Stadsmeisjes zijn te slim, die blijven niet

Vasile Marinca is een boer in het dorp Buzesti, in het noorden van Roemenië. Te arm om zelf paarden en een ploeg te hebben. Die moet hij huren, met de dorpsploeger erbij. Vasile is met zijn vrouw Mihaela een van de hoofdpersonen in het tweede deel van Enkele reis Europa, de documentaire die een beeld geeft van het dagelijks leven op een verwegplek aan de rand van Europa.

Mihaela werkt trouwens niet in Budesti. Ze werkt in Parijs, illegaal, als schoonmaakster. Het is een al net zo kwetsbaar bestaan als dat van haar man aan het andere eind van Europa, want als zij en andere illegale Roemenen die in Parijs samenklitten een bende geen protectiegeld kunnen betalen, wordt alles in hun onderkomens – veelal caravans onder een brug – kort en klein geslagen. Mihaela zegt dat ze in Parijs is veranderd. Ze vertrouwt niemand meer. Zelfs Vasile niet. Mihaela offert zich op, zegt ze, ze ploetert twaalf uur per dag bij Franse dames die niets anders doen dat de hele dag telefoneren, ze doet het voor later, voor een eigen huis in Budesti. Maar leuk is anders, nee, steeds als Mihaela aan thuis denkt, moet ze huilen.

Radu Bud woont ook in Budesti. Op het oog heeft hij het beter dan Vasile, want zijn vader heeft de houtzagerij van het dorp, en dat maakt Radu tot de meestbegeerde vrijgezel van Budesti. Maar daar begint ook zijn probleem, want pa wil dat hij trouwt met een meisje dat Radu niet ziet zitten. Hij houdt van Liana, maar die kan de goedkeuring van zijn vader niet wegdragen: Radu, zegt pa, heeft ,,een stomme boerenmeid'' nodig, niet zo een uit de stad, die zijn te slim, die blijven niet. Drie dingen heeft Radu's bruid nodig, vindt pa, een mooi gezicht, een goede gezondheid en een goede afkomst, en met dat laatste bedoelt hij dat ze ,,traditioneel'' moet zijn, dus: uit het dorp moet komen. Liana komt niet in aanmerking: ,,Zij past niet bij ons.'' Hij waarschuwt zijn zoon: ,,Het is nu een goede tijd om met een meisje te trouwen.'' Radu sputtert tegen: ,,Maar ik moet haar wel eerst ontmoeten.'' Pa: ,,Als je niet wilt luisteren, bekijk je het maar.'' Dat is zijn manier om te zeggen dat Radu dan naar de houtzagerij kan fluiten.

En dus zwicht Radu, en trouwt hij met de keus van zijn vader, een bleek meisje dat Anu¸ta heet. ,,Nee, liefde is het niet, meer een soort vriendschap.'' Maar wie weet, misschien komt die liefde nog wel, ooit.

Bij het huwelijk regent het. Oude vrouwen met hoofddoeken zingen schril het huwelijkspaar toe en drinken de ¸tuica (pruimenbrandewijn) zo uit de fles. Radu huilt een beetje. Anu¸ta huilt niet. Bij het dansen kijkt ze hem ook niet aan. En als hij tegen haar praat, kijkt ze weg.

Tegenlicht: Enkele reis Europa, VPRO, Ned.3, 20.55-21.50u.