Schoonloo - Noord-Sleen

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Drenthe.

Tien lege pilsflesjes (à 20 cl) liggen met besneeuwde flankjes op de hoek van perceel no. 43, samen met een door de vorst verbogen eierdoos (12 stuks) en de bevroren schillen en pitten van een halve meloen (Galia). Het is te hopen dat hier twee of drie mensen plezier hebben gemaakt, de meloen lekker zoet bij het bier, de eieren weggeslurpt, alvast tegen de kater. Het valt te vrezen dat het er één was, een eenzaam in dit bos rondwankelende ziel. Een Drent van het soort `jenever, turf en achterdocht', of een randstedelijk slachtoffer van premature voorjaarsmoeheid (de eieren voor wat extra energie, de meloen voor de vitamientjes, het bos voor de melancholie).

De rijen bomen zijn vrij van sneeuw, het zand van het lange pad schemert door het bevroren wit. In de berm heeft de sneeuw een geschulpte sprei gehaakt over het afgevallen eiken- en beukenblad, met wat extra steekjes over de sparappels. In de sporen van tractoren en ander groot materieel glimmen bevroren plasjes zwart als bakeliet.

Het is stil weer. De koude trekt de wangen strak, de zon scherpt zijn stralen aan de boomkruinen. De bospercelen worden afgewisseld door open veld, dicht begroeid met het hoge pijpenstrootje dat in het dromerige winterlicht de kleur aanneemt van ongezouten boter. Erboven zitten wat wolken vastgeplakt tegen een hemel van parelmoergrijs satijn.

`Wilt u de pony's met rust laten?' zo'n viltstiften verzoek bij een eenzaam weitje betekent iets: dit is het befaamde Pieterpad en dat wordt druk belopen, al is het in de winter stukken rustiger dan in de zomer. Maar: je groet, je wuift met je boekje, je bent deel van de clan. En in een koffiehuis annex groente- en fruitwinkel wordt er gepraat. Over het Pieterpad, waar anders over. Een wonderschone route, daar is iedereen het over eens. Maar, overwegen we boven onze ecologisch verantwoorde kruidkoek, wat bezielt het Pieterpad-boekje om uitspanningen en bijvoorbeeld dit winkeltje geheim te houden? Het lijkt wel opzet, een opleiding tot soberheid.

Na een zompig geurend veld spruitkool volgt een uitgestrekt keitjesbospad naar het Oranjekanaal, eroverheen en er weer van weg, steeds tussen majesteitelijke bomen. Die keitjes maken lopen tot een lust, met zoete vermoeienis in de heupen.

Als de zon een geel kwartelei is geworden, eten we in Noord-Sleen een volmaakt bord snert bij een vriendelijk café-biljart, een familiebedrijf dat al vijftig jaar bestaat. Waar? Bij de bushalte. Maar dat houden we voor ons zelf.

18 km. Kaarten 19 t/m 22 uit: Pieterpad-traject 1. Uitg. NIVON, i.s.m. Stichting Wandelplatform-LAW, 1999. Tussen Noord-Sleen (halte Wiegers) en Schoonloo (halte Weg naar Ellertshaar) rijdt bus 21. Inl. of tel. 0900 9292.