Robbie

Hadden we hier nog eens een man van de wereld, wordt-ie door zo'n zonnebankparasietje van KLM kaltgestellt. Robbie van Erven Dorens is de Dutch Open ontstolen. Einde van een tijdperk, einde van het koninklijke idioom van de Nederlandse golfsport. Mister golf is, naar eigen zeggen, door een vies spelletje van de hoofdsponsor van de Dutch Open buitenspel gezet. Ene Edwin Verver, marketing-manager van KLM, ontkende dat eergisteren in deze krant, maar zijn geloofwaardigheid bladderde per zin af. Robbie is gewoon geflikt.

Als inspirator en organisator van de Dutch Open regelde Robbie van Erven Dorens alles zelf, en dat sinds 1980. Hij zorgde voor sponsors, haalde de grote namen van de eerste twintig van de Order of Merit naar Nederland, stond de dag voor een toernooi nog wel eens op een laddertje om een paar takken van de bomen te zagen. Hij wist waar de tanks lagen om pies en poep van het toestromende publiek op te vangen. Robbie kachelde door alle taboes heen. Oud en nieuw geld, adel en monarchie, parvenu's en criminelen, voor de Dutch Open voegde de hele boel zich naar het vermakelijke gezag van de toernooidirecteur. Robbie was de Dutch Open, in zijn eentje.

Vroeger had hij handicap 3, de laatste jaren 8,7. Dat cijfertje achter de komma irriteerde hem mateloos: ,,Typisch Nederlands.'' Hij kon mooi vertellen over zijn eigen exploten, in een soort ruige poëzie zowaar. ,,Schouders gedraaid in een horizontaal vlak, het lichaam als een verticale kogel en dan nog je handen naar achteren, begin er maar aan. De synchronisatie die nodig is om een stil liggend balletje tweehonderd meter te laten vliegen, dat leer je niet aan de universiteit.''

Hij heeft drie keer met Soeharto gegolft en één keer met Marcos, een paar keer met Henry Ford en McNamara en oneindig veel keren met prins Bernhard. Robbie zwemt in de netwerken. Dat steekt muffe KLM-klerken die thuis hooguit gekust worden door een vrouw in een ijzeren rok, door een Colonel Par. Allicht was Van Erven Dorens in de ogen van pokdalige KLM-knechten veel te bloody tough voor zichzelf.

Ik heb van hem gehouden. Al was het maar omdat hij instinctief rechts was zoals je ze bij de VVD niet meer vindt. Golf was zijn glijmiddel. Hij kwam er rond voor uit dat er op de baan her en der altijd wel een dubbeltje valt. Hij sprak de taal van Wim Duisenberg: Nederland is een land op drift. Niemand deugt, leve het volk. Jaren geleden zei hij op een herfstige avond: ,,Natuurlijk konden wij de Olympische Spelen niet krijgen. De CIA had allang gezien dat Amsterdam de meest criminele stad van het westelijke halfrond is. De CIA is niet zo maf. Als alles mag heb je geen criminaliteit meer.''

Robbie was de gestrikte porte parole van de golfgemeenschap in Nederland. Van dames en heren die in de bar altijd op zoek zijn naar een nieuwe natie en derhalve naar de dakloosheid van hun intieme overtuiging. Chic rechts met ballen. Maar juist in die doorzichtige eenvoud ook weer vertederend. En altijd onder het motto: ga eerst eens voor jezelf aan de gang.

Hij had veel vrienden met een privé-vliegtuig. KLM kon voor hem de pot op. Dat soort trivialiteiten is doorslaggevend in de sekte van de Hilversumsche Golfclub, van de Kennemer, van Purmerend en Noordwijk. De Dutch Open is dus nu de KLM Open. Proef het verlies in prestige, in nostalgie en traditie, in nationale symboliek. Het gaat in de golfwereld niet meer om democratisering, het gaat nu om proletarisering. Over vijf jaar wordt de Dutch Open gesponsord door Easy Jet.

Robbie van Erven Dorens was een instituut. Maar andermaal blijkt dat monumentenzorg niet een spécialité de la maison van de polder is. Het eens zo prestigieuze golftoernooi zal vroeger dan later ten onder gaan in onbeduidendheid, in platte commercie, in ordinaire kak. Het mag dan niet tot de zeden van deze structuurgekke natie behoren, maar sommige evenementen zijn nu eenmaal persoonsgebonden. Robbie van Erven Dorens was in zijn wereld een heilige. Een seculiere icoon die het genot van een bloody mary niet schuwde.

Ja, Majesteit, dit land is bijna liturgisch in de ontwrichting, in de hoogmis van zelfhaat. Vroeger was er alleen gerommel en verdriet in de voetballerij. Later kwamen daar het volleybal, het zwemmen en nog een paar olympische subregio's bij. Nu is er zelfs rumoer rond een golftoernooi. Het laatste bastion van privileges en connotaties, de gedroomde oase van elitaire cameraderie. Op de vleugels van KLM stort alles in.