Nelly Furtado

De nieuwe Madonna, had Nelly Furtado moeten worden. Op het debuutalbum Whoa, Nelly! was de Canadese zangeres aardig op weg met een energieke mix van pop, rock en hiphop. Nelly behield haar street credibility dank zij bijdragen aan cd's van The Roots en Jurassic 5, maar haar tweede album Folklore moet het stellen zonder sterke liedjes als `I'm like a bird' en `Turn off the light'. Na een bezoek aan Portugal, het geboorteland van haar ouders, koos Furtado de gekunstelde invalshoek om haar gladde studiomuziek te verlevendigen met `organische' elementen als accordeon, traporgel en banjo, op zoek naar de `folklore van de geest'. De grote jazzbanjoman Bela Fleck tokkelt een partijtje mee in `Frozen' (niet de gelijknamige Madonnasong) en het Kronos Quartet voegt echte violen toe aan `One trick pony'. Toch wil Folklore niet zo magisch en mystiek worden als het Nelly voor ogen stond, en ontstijgt ze zelden aan de plastic popmuziek die bij haar dunne Calimerostemmetje past.

Nelly Furtado: Folklore (Dreamworks/Universal)