Column

Mastergame

Mooi wonen. Rijd door Wassenaar, Blaricum en Vught, wandel door het groene Laren of fiets door het Bussumse Spieghel, het prachtige Aerdenhout of een andere chique villawijk. Het oogt liefdevol. De hockeystickjes van de kinderen liggen braaf op het gazon, de golfsetjes van vader en moeder staan te glimmen in de hal, mama’s jeep staat heel ontspannen op de oprit en uit de schoorsteen geurt het heerlijke aroma van een heuse open haard. Maar vergis je niet. Er is zoveel leed achter de dubbele ramen. De botoxteefjes strijden om de gunst van hun man. De concurrentie met de strakke meiden van kantoor zijn ze aan het verliezen. De reet is inmiddels afgezogen, de tieten bijgevuld en het gezicht is meedogenloos ontrimpeld, maar toch…

De midlifemannen zitten radeloos voor de computer. De hypotheeklasten druipen stroperig van het scherm. Het leek zo’n goed idee die beleggingshypotheek, maar inmiddels is er vier ton verdampt. De klantvriendelijke adviseur van de bank heeft nooit meer gebeld. Verhuizen is een nederlaag, failliet is nog erger, dus wordt er bedompt gebeld met niet onbemiddelde ouders. Een paniekvoorschotje op de erfenis. Kakkersleed dus.

Geeft dit onvrede? Ja, dit geeft onvrede. Zeker als je op je platte breedbeeld de Iraanse stad Bam ziet kermen. Dat krijg je last van wroeging. Hartjeuk. Zieleczeem.

De een noemt het midlife, de ander depressie. Psychen worden geconsulteerd, peuten worden platgelopen en prozac is een ruggensteun. De apotheker rijdt altijd met een grote glimlach door de lommerrijke lanen, de huisarts gniffelt binnenprettig en de slijter is de echte medicijnman.

Hoe komt de kakker uit zijn crisis? Jaren gebeurde dat via Landmark. Dat is een inmiddels achterhaalde cursus voor radeloze yuppen. Die stonden op zaterdagochtend met zijn allen voor heel veel geld te stamelen in een zaaltje. Je moet leren geloven in jezelf. En alles durven. De man van een vriendin van mij belde vanaf het podium huilend naar zijn bejaarde moeder om haar te vertellen dat ze zijn jeugd verpest had. ,,Je was altijd bridgen en je zei nooit dat ik het goed gedaan had!” Dit alles in het bijzijn van de begripvolle groep. Mooi slot van een radeloze beschaving.

Maar nu gaan ze nog een stapje verder. De tupperwarepsychotherapie. De peut aan huis. Met negen slechte huwelijken in een ruime kamer van een grote villa en dan een weekend onder leiding van een Amerikaanse muts aan je rotte relatie werken.

Je mag je echtgenoot openlijk verwijten maken. ,,Hij zit de hele dag te internetten, heeft een wintersportfoto van mij als screensaver en gaat alleen nog met de muis over me heen!” Man-woman, the mastergame. Zo heet het. Lekker met andere echtparen werken aan je relatie. Gooi de blubber maar naar buiten. Huil de frustratie uit je hoofd. Maak het nog leger dan het al is! De verveelde huisvrouwtjes worden opgefrist en de vaders worden uit de midlife gesleept. Het schijnt te gebeuren op basis van een boek van de schrijfster Kristina Catalina. Een bezoekje aan www.manwomanmadeeasy.com leert je alles. Let vooral op de zoete kusjes en de roze hartjes. Zij maakt het leven in Wassenaar weer zinvol. Je gaat weer genieten van de Porsche van je man.

Als ik op zaterdagavond door een arbeiderswijk rij en ik zie het volk massaal vanaf de Ikeabank naar Idols loeren, dan word ik overvallen door een bodemloos medelijden. Maar nu ik weet dat er in de villa’s en bungalows tientallen echtparen op datzelfde moment een cursus paniekvoetbal volgen, weet ik niet wat ik zieliger vind. Ik denk toch echt het laatste. Jan-Jaap, Jan-Willem en Floris-Bart vertellen aan Fleur, Fokkelien en Laetitia hoe erg het is om zes weken geen seks te hebben in de Auping.

De dames komen met andere verwijten. ,,Praat eens met me”, komt er grienend uit. Het Wedgwood staat te rinkelen in de kast. Ik ging al nooit zonder glimlach door een villawijk, maar nu is het nog erger. Bulderend en proestend met mijn neus op de claxon stuur ik mijn auto langs de hockeyvelden. Wat een prachtig leed. Waarom schudt de aarde nooit eens in die wijken? Het zou velen opluchten.