Koning van Argentinië vraagt om zijn dood

Hoewel hij betere tijden heeft gekend, zijn concert te laat begint en ook nog twee keer onderbreekt, is hij er van overtuigd een genie te zijn. En de Argentijnen zijn dat met hem eens. Als anderen dat niet begrijpen, ligt dat aan hen. Want: zo is Charlie nu eenmaal.

In een walm van knakworstjes, cola, chips en hasj zitten zevenduizend Argentijnen geduldig hun billen te pijnigen op de betonnen tribunes van het Luna Park theater in Buenos Aires. Ze hebben in het algemeen uren gewacht vooraleer ze binnen konden. En ook in de zaal moet geduld worden geoefend. De ster van de avond is al ruim anderhalf uur te laat maar niemand die er echt om maalt. ,,Así es Charlie''.

Zo is Charlie García nu eenmaal, hoor je steeds opnieuw vergoelijkend. Het optreden kan deze laatste zaterdag van het jaar 2003 een porquería (rotzooitje) worden of een onvergetelijke muzikale avond, zo wordt door de aanwezigen verzekerd. Maar hoe dan ook beleven we zo meteen de opkomst van ,,de ruggengraat van de Argentijnse popmuziek'', zegt de man links van ons. Een jonge bezoeker vergelijkt de 52-jarige popzanger, gitarist en pianist met die andere Argentijnse kanjer. ,,García is de Maradonna van de Rock & Roll.''

Even na elven 's avonds verschijnt dan eindelijk de popster op het podium. Een broodmagere man in het zwart. Hij draagt een moderne ouderwetse bril, een koptelefoon die hij de hele avond niet meer zal afzetten en heeft een snor boven het gehavende bruine gebit. Wat er nu ook nog gebeurt, het publiek gaat uit zijn dak. Vijftigjarige vrouwen met kleurspoelingen, vaders met dochters of tieners, eenieder springt, danst en zwaait met de aansteker. Dit is geen publiek, dit zijn volgelingen.

,,Ik wil de koning van de Argentijnen zijn'', zei García zes jaar geleden in een vraaggesprek met het dagblad Clarín. Het is een thema dat de muzikant blijft bezighouden. Op het podium staat een grote troon waarin hij zich op een gegeven moment laat omringen door twintig beeldschone vrouwen in wit verpleegstersuniform die een zwarte band om de rechterbovenarm dragen. Ze brengen de Hitlergroet terwijl García over oud-dictator Videla zingt.

Dat García na een muzikale loopbaan van ruim dertig jaar in Argentinië een muzikale held op eenzame hoogte wordt gevonden, komt onder andere doordat hij zelf overtuigend kan uitleggen daadwerkelijk een genie te zijn. Op zijn vijfde speelde hij naar eigen zeggen al Chopin op de piano. En het leven van een kei is zwaar. Het valt niet mee om 25 uur per dag Charlie García te zijn, is een van zijn gevleugelde uitspraken.

De Argentijnse vrouwen zijn dol op de romantische liedjes (necesito alguien) die de muzikant in zijn jonge jaren maakte. García beleefde zijn finest hour tijdens de periode van de militaire junta die vanaf 1976 zeven jaar de dienst uitmaakte in Argentinië. Toen kon hij zich afzetten tegen de generaals die op een dag - net zoals hun slachtoffers die ze in zee gooiden - ook zouden verdwijnen, voorspelde hij. (Los Dinosaurios uit 1983).

De laatste twintig jaar is de muziek van García, zoals alles in dit land, ruiger geworden. Op zijn gitaar zit vanavond een sticker van de hardrockband AC/DC. De artiest is berucht vanwege zijn voorliefde voor een stevig glas whisky en veelvuldig drugsgebruik. García is de laatste tien jaar regelmatig opgenomen.

Zijn stem is er door consumptie van wat inmiddels naar schatting zo'n 12.000 flessen whisky moeten zijn, niet op vooruit gegaan. Tijdens de meeste optredens is dat nauwelijks meer te merken omdat de concerten één grote samenzang zijn. Dat García dan, zoals vanavond twee keer gebeurt, langdurig van het podium verdwijnt om in de coulissen zijn neus te vullen, doet er niet toe. Het publiek kijkt ondertussen op grote videoschermen braaf naar delen van een documentaire over García's favoriete band The Beatles.

De muzikant heeft net zoals zijn geboorteland betere tijden gekend. Maar Argentijnen valt het zwaar zich dat te realiseren. Als onze Charlie in Engeland zou zijn geboren, was hij een John Lennon, een wereldster geweest, is in Argentinië een heel gangbare opvatting. Maar buiten Argentinië heeft García nooit echt muzikale voet aan de grond gekregen. Het kunstje om met veel show en facade de inhoud op te leuken, werkt alleen in eigen land.

Ondanks alle provocaties is García totaal onomstreden. Zelfs zijn vriendschap met de voormalige corrupte president Carlos Menem wordt hem vergeven. En dat hij af en toe journalisten een vuistslag verkoopt, alle hotelkamers onderkliedert met viltstiften of vanuit zijn appartement in Buenos Aires voorbijgangers met meubelstukken bekogelt, acht wat maakt het uit. Así es Charlie. Argentijnen houden van het destructieve, de zelfoverschatting en het hysterische.

De laatste jaren flirt García nogal nadrukkelijk met de ultieme provocatie: zijn eigen dood. Vier jaar geleden sprong hij van de negende verdieping in een hotel in Mendoza in een zwembad. Zijn jongste hit heet Asesíname (dood me). In het laatste refrein zingt García een deel van de tekst van het mede door John Lennon geschreven All you need is love. Gun me bij gebrek aan mondiale erkenning, zo moet de gedachte zijn, dan toch ten minste dat ik kan sterven als een wereldster.

Deel vijf van een serie over lokale muziekhelden. Eerdere delen verschenen in de kranten van 20 december, 31 december, 3 januari en 6 januari.