Je kunt niet eeuwig blijven emmeren

Mijn twee jaar geleden gescheiden dochter is formeel alleenstaand. Die scheiding is een bittere les voor mij en haar, omdat er niets geregeld was. Nu dient zich een nieuwe relatie met X aan, die bij haar wil intrekken. X leeft in onmin met zijn ex (geen huwelijk, geen samenlevingscontract) met wie hij een kind heeft. Hij is bezig zijn verbroken relatie in een omgangsregeling met zijn kind om te zetten en juridisch vorm te geven. Financieel lijkt het aantrekkelijk dat X bij mijn dochter intrekt, zonder zijn kind. Mijn dochter wil dat wel, maar dan zonder nare financiële en juridisch gevolgen wanneer hun relatie stukloopt. Het is haar duidelijk dat zij niet in gemeenschap van goederen een relatie moet aangaan. Ik zie deze mogelijkheden: 1. X trekt bij haar in, laat zich op haar adres bij de gemeente registreren, als kamerhuurder, en betaalt haar officieel als huur de helft van de vaste lasten. 2. Als 1, maar zonder registratie bij de gemeente. 3. Een samenlevingscontract; wat moet daar in staan?

(D. van B.)

U maakt er een financiële kwestie van, terwijl het een relationele kwestie is. Wanneer twee gescheiden mensen elkaar vinden, kunnen ze de gevolgen van de breuk samen verwerken. Dat schept een sterke band, die na verloopt van tijd vanzelf verslapt. Je kan niet eeuwig over die scheiding emmeren. Wat blijft er dan van hun relatie over? Misschien krijgt uw dochter een ontzettende hekel aan zijn kind. Of wil hij terug naar zijn ex. Ik pleit daarom voor een lat-relatie van een paar jaar. Daarbij: wanneer hij huurder bij haar is, krijgt ze hem er niet zo makkelijk meer uit. Wat er in een samenlevingscontract moet staan, weet een notaris wel.

Adriaan Hiele beantwoordt ook vragen op de website www.nrc.nl/hiele