De Grieken bepalen gemoedelijk het tempo

Fietsen met kinderen in het buitenland is populair. De meeste tochten zijn georganiseerd maar de invulling van het program is aan de reizigers zelf.

In Agios Ioannis op Korfoe is niets te doen, helemaal niets. Maar er valt wel heel veel te beleven. Urenlang luisteren naar een krekelconcert of een wandeling maken langs de weelderige tuinen. Inhaleer er de geuren van citroenen, mango's en vijgen, die elkaar beconcurreren in een wedstrijd om de lekkerste aroma's. Thijm en laurierblaadjes plukken van de struiken aan de rand van het dorp kan ook. Bekijk de oude mannetjes onder de olijfboom op het dorpsplein – in de groeven op hun gezichten kun je de geschiedenis van heel een eiland aflezen.

Voor de meeste toeristen, gewend aan metropolen waar jachtige banen het dagelijks ritme bepalen, duurt het wel drie dagen om de verademing van het luie nietsdoen te leren waarderen. Dat geldt ook voor de kinderen. Thuis staan ze op met de televisie – ook al is het geen FoxKids, wel veel KRO Kindertijd en Villa Achterwerk – en gaan ermee naar bed. Hier, in ons appartement, is geen tv en ze merken het niet eens. Want er is buiten, heel veel buiten, en warmte. Doorgaand verkeer kent Agios niet, de smalle straatjes vormen praktisch een woonerf, waar voetgangers en fietsers niets hoeven te vrezen.

In deze alledaagse Griekse ambiance doet `Babyboom Bicycling' al tien jaar dienst. Het recept is in al die jaren niet veranderd, zegt de lokale partner van Cycletours, Henk van der Does: ouders met kleine kinderen in staat stellen fietstochten op eigen gelegenheid te maken. Een pakket bestaat uit vliegreis, appartement, fietshuur, een kleine hoeveelheid eten en drinken bij aankomst en babyvoorzieningen. Verder is er de tweekoppige reisbegeleiding en een werkplaats met fietsenmakers.

Langa (3) kan zijn geluk niet op; de Griekse jongens verstaat hij niet, maar ze delen wel zijn voorkeur voor het zwaaien met stokken en het gooien van stenen. Het liefst lopen ze de hele dag rondjes van bravoure, zwaaiend met takken. En als de natuur even niet genoeg oplevert, is er nog de Speelotheek, naast de fietswerkplaats, waar de kinderen kosteloos speelgoed, scooters en boeken kunnen lenen.

Het fietsen der kleine Nederlanders kent hier een zeker risico, Korfoe is zeer heuvelachtig. Niet bekend met een geaccidenteerd terrein kunnen de kinderen in afdalingen een behoorlijke snelheid ontwikkelen. Khanyisile (4 jaar) kun je gerust rondjes in het dorp laten fietsen, maar met brokkenpiloot Langa is zelfs dat niet vertrouwd. Het aanhangwagentje achter pa of ma's fiets is de veiligste optie (ook de snelste trouwens). Fietstrailers voor kinderen tussen 4 en 7 jaar en tandems met een verlaagde achterzit zijn er ook.

Voor de redelijk getrainde fietser is `Korfoe' goed te doen. Grootste probleem is niet het hoogteverschil, maar de hitte. Bij onze aankomst is het 35 graden in de schaduw. De hostess (reizigers worden opgehaald van het vliegveld) zegt dat ,,gelukkig'' niet zo warm meer is, de weken daarvoor was het 40 graden.

Agios Ioannis, 15 kilometer ten westen van de hoofdstad Kerkira, leidt zijn eigen langzame leven en neemt de twintig Nederlandse fietstoeristen die er gemiddeld per week verblijven gemoedelijk op in zijn midden. De driehonderd Grieken bepalen het tempo, de buitenlanders volgen. Neem de taverne van de familie Kostas aan het plein. Een menukaart hebben ze niet. De gasten schuiven aan aan lange tafels en dan lepelt Anna Kostas de mogelijkheden op: twee of drie schotels, meer niet. Kostas senior is ober. Hij heeft weinig kennis van buitenlandse talen, maar zijn Grieks is heel goed en zijn vriendelijkheid onbegrensd. We pakken het handzame boekje `Jannes op Korfoe' van de tekenaar Joost Swarte erbij (verkrijgbaar bij Cycletours) waar achterop 24 woorden en uitdrukkingen staan waarmee de fietstoerist zich kan redden. We bestellen psomie (brood) en krasie (wijn) en een door Anna aanbevolen schotel. ,,Efchariestò'', zegt hij, ,,dank u.'' Typische Griekse plattelandskost is het, geen haute cuisine, maar na twee halve liters retsina smaakt het heel goed.

Heerlijk die overweldigende rust van Agios, het dorp is bijna perfect. Bijna, alleen een zwemgelegenheid in de buurt ontbreekt. Er zijn drie mogelijkheden om toch te zwemmen: de zee, op 15 kilometer afstand, het appartementencomplex Spiti Nikos (7 kilometer) waar gasten van Cycletours gratis mogen zwemmen. En ten slotte Aqualand. `The most amazing theme water park in Europe' ligt slechts een paar kilometer verwijderd van centraal Agios. Waterglijbanen, klimrekken, snelle boten en andere watergein. De 11-jarige in ons gezelschap vindt het prachtig, haar vader haat het. Entree is een niet misselijke 18 euro voor volwassenen en 12 euro voor kinderen.

In het noorden van Korfoe heeft Cycletours de beschikking over een handvol appartementen bij het kustdorp Acharavi. We zijn er in de tweede week. Acharavi valt in alle opzichten tegen. Het heeft maar één voordeel boven het hete binnenland: de zee. Het heerlijk gebulder van de branding, zandkastelen bouwen, golfsurfen op een luchtbed. En toch geven de kinderen de voorkeur aan het zwembad. Ook hier is een overeenkomst met een nabijgelegen pension, waar kosteloos in kraakhelder water mag worden gezwommen, onder de (stilzwijgende) voorwaarde enige consumpties te nuttigen.

En op de derde dag van de tweede week staat de vader in alle vroegte op. Terwijl het kroost nog binnen ligt te slapen, zuigt hij zijn longen vol frisse buitenlucht en laat de kinderen een ochtend aan mamma over. Een hoger doel lonkt: op de fiets naar de top van de hoogste berg van het eiland, de Pantokrator. Met zijn top op 914 meter is de Pantokrator geen berg van formaat. Maar de klim begint op zeeniveau en de weg gaat op bepaalde delen steil omhoog. Bovenkomen is geen kattenpis. Het eerste deel, bij het vlekje Lafki, lijkt wel een loodrechte muur. In het gidsje `Fietsen op zijn Grieks' van Bertus Legebeke – eigenaar van de fietswerkplaats in Agios, tevens medewerker van Cycletours – wordt daarom afgeraden deze route te nemen, maar er zijn eigenwijze fietsers die het toch doen. Dat wordt een paar keer afstappen: en dat ligt natuurlijk aan de Gazelle-fiets, het ontbreken aan wielerhandschoentjes, fietsbroek en -schoenen, geenszins aan de kracht van de eenzame renner...

Vanaf halverwege gaat het veel geleidelijker en is de tocht niet echt moeilijk meer, tot vlak onder de top. De laatste kilometer wegdek bestaat uit ruw beton met gaatjes. Stijgingspercentage: 15. Hier hoeft niemand zich te schamen als hij afstapt. Bovenop staat een kapelletje waar men kan bidden voor een behouden afdaling. Er is een koffieshop, maar ze verkopen geen koffie.

De klim kost 2 uur, de afdaling 20 minuten.

Wie de beklimming voltooid heeft, kan zich naderhand bij organisator Henk van der Does melden voor een `diploma', wederom getekend door Joost Swarte. Waarheidsconstrole is er niet, wie wil liegen over het bedwingen van de Pantokrator zal de rest van zijn leven met een Griekse leugen rondlopen.

Hoe verder in Acharavi? De kinderen missen een dorpsplein, de ouders de taveerne van Kostas. Liever terug naar Agios. Gelukkig heeft Cycletours plannen bij hotel Marida in Agios een kindvriendelijk zwembad aan te leggen. Voor de aanbidders van het nietsdoen in combinatie met licht vertier zal dat een verademing zijn. Het dorp verlaten hoeft dan niet meer. Wel, op de fietstochten na. Verder één met de rust en de krekels. Zoals de Grieken. Efchariestò.

KORFOE