Boksballen

Maartje Duin is er tijdens de boksles niet helemaal bij. En het is niet het valse gebit van de boksleraar dat haar afleidt.

Sinds een paar maanden zit ik op boksles. Die lessen volg ik in Gold's Gym, van dezelfde keten waar onze huidige gouverneur in de jaren zeventig een gangbang hield met een zwart meisje dat naakt uit de douche kwam gesprongen, althans, als we hem zelf mogen geloven. Alleen is dat in Venice, bij het strand. Zelf zit ik in Hollywood.

De bokslessen worden gegeven door Andre, een Canadees en voormalig Golden Gloves kampioen. Dat is iets heel hoogs in de bokswereld, anders zou hij die Golden Gloves vast niet op zijn schouder hebben laten tatoeëren.

Desalniettemin besloot Andre op een dag elders zijn fortuin te zoeken. Nu is hij acteur in Hollywood, en dus verdient hij zijn geld als kapper aan huis, en met het geven van bokslessen.

Het klasje bestaat uit een stuk of twaalf mannen en drie meisjes (ook wel: vrouwen). Die meisjes zijn allemaal dikker dan ik. In mijn natuurlijke habitat ben ik nooit het dunste meisje. Dat is iets waar ik niet meer zo verschrikkelijk aan lijd, sinds ik me realiseerde dat ik dan elke dag op de tredmolen te vinden zou moeten zijn in plaats van op boksles.

Toch is het fijn om je twee uur per week het dunste meisje te weten temidden van een groep zwetende mannenlijven. Dan hoef je al niet eens meer naakt uit een douche te springen. Andre zelf zie, en ruik, ik het liefst zweten. Hij is geen lelijke man, en het feit dat zijn neus op drie plaatsen is gebroken en hij laatst zijn valse tanden uit zijn mond haalde, draagt alleen maar bij aan zijn aantrekkelijkheid, dat weet hij. Hij rijdt ook in een ronduit geile Mercedes.

Reden te meer om genadeloos op hem in te beuken in de twee keer drie minuten dat hij me daartoe de gelegenheid geeft. Hook, jab, uppercut, in no time had ik ze onder de knie. De rest van het uur volg je een circuit: sit-ups, touwtjespringen, schaduwboksen. Echt boksen is er natuurlijk niet bij in de sportschool. Denk Californië, denk sue-en.

Maar ik dwaal af. Ik volgde die bokslessen en dat ging allemaal in goede harmonie, tot gisteravond.

Er was een nieuw meisje in onze klas en die schatte ik op een size 0. Vrouwenkledingmaten beginnen hier bij nul, en daar kunnen we van alles uit afleiden over de positie van de vrouw in de hedendaagse westerse maatschappij. Als we echt op dreef zijn, kunnen we zelfs de hoofddoek erbij halen!

Ik dwaal weer af, want om die maat is het me helemaal niet te doen. Het is me te doen om de twee unidentified objects die aan de voorkant aan dat maat nulletje bevestigd waren, en die pront naar voren staken, want het arme kind had nogal last van een holle rug.

Goeie god, sta me bij, wat waren dit?

Het waren kanonskogels, dacht ik, terwijl ik haar zag touwtjespringen in haar touwtjes-bikinitopje. Geen sportbeha dragen hoor, neuh joh, doe vooral geen moeite. Ze zaten toch al stevig vast.

Het waren verdwaalde vliegende schotels, dacht ik toen ik haar buikspieroefeningen zag doen. Het meisje had geen buik, geen buikspieren, dus waarom buikspieroefeningen, zou je zeggen. Inmiddels kon ik de low hook niet meer van de weave onderscheiden en bijna liet ik me door Andre's stootkussen op mijn kaak slaan.

Het waren driedimensionale nullen, dacht ik, terwijl zij doorschoof naar Andre. Oh maar kijk eens eventjes, dat was lekker: ze kon er niets van! Dat is aaien, nulleke, dat is geen boksen! Onorigineel hoor. Laat eens iets zien wat we nog niet weten.

Pas toen ik bij het laatste onderdeel van het circuit was aangekomen, rood aangelopen nu, en niet door de lichamelijke inspanning, wist ik het.

Natuurlijk. Het waren boksballen!

Dat verklaarde ook waarom dit meisje er na afloop van de les vandoor ging met Andre's telefoonnummer.