Kooi

Wat is er eigenlijk tegen een kooi waarin we onze dieven zichtbaar opsluiten? Laten we op dit soort suggesties nu niet meteen al te politiek correct reageren. De tijden zijn veranderd, toch?

,,Wij denken aan kooien van ongeveer een vierkante meter, met tralies'', verklaarde voorzitter Henk de Groot van de Utrechtse winkeliersvereniging Hoog Catharijne in Trouw. ,,Een soort hondenkooien waar door winkelpersoneel betrapte dieven kunnen wachten op de politie. Dat kan soms uren duren en dan is het aapjes kijken.''

Ik moest denken aan een vrouwelijke tandarts in een provincieplaats, God hebbe inmiddels ongetwijfeld haar gekwelde ziel, die kleptomaan was en in haar vrije tijd allerlei kleine winkeldiefstallen pleegde. Geen nylonkous was veilig voor haar. Voor het geld hoefde ze het niet te doen, het was pure steelzucht die haar dreef. Haar man kwam de volgende dag onmiddellijk de gestolen artikelen terugbrengen.

Zo'n vrouw in een kooi, en dan de plaatselijke schooljeugd er omheen. Daar wil ik wel een aardig stukje over schrijven.

Omdat we van Pim Fortuyn geleerd hebben dat wij burgers onze gevoelens niet langer moeten onderdrukken, wilde ik nog enkele suggesties doen waarmee we allerlei misstanden en sociaal onwenselijk gedrag in Nederland kunnen bestrijden.

Laten we beginnen met de media, zoals we inmiddels weten dé wortel van veel kwaad.

Journalisten die fouten maken, worden gestraft met een uitgebreide rectificatie door de hoofdredactie in rouwkader op de voorpagina van hun krant. Fotootje, adres en telefoonnummer van de zondaar erbij. De hoofdredactie voegt eraan toe dat de dader een maandje een taakstraf uitdient in de kantine. ,,Wij overwegen pas herintreding na grondige evaluatiegesprekken.''

Dan de rechtspraak.

Daar zullen forse klappen moeten vallen opdat de betrokkenen ervan doordrongen raken dat we met al die softe straffen nergens komen. Weekhartige rechters worden na drie slappe vonnissen een poosje opgesloten in wat je noemt een zware vleugel van een gevangenis. Te midden van veel Joegoslavische huurmoordenaars en ander Charlie da Silva-achtig gespuis.

Met advocaten van misdadigers springen we minder zachtzinnig om. Die gaan al na één verwerpelijk pleidooi onmiddellijk naar een tbs-inrichting voor de zwaarste gevallen. Op proefverlof hoeven ze niet te rekenen, want dat bestaat tegen die tijd niet meer.

Prima. Maar wat doen we met de burger die over de schreef gaat, bijvoorbeeld in zedelijk opzicht? Het zou verkeerd zijn als deze burger met zijn ontoelaatbare gedrag buiten schot bleef. We hebben het toch ook steeds over normen en waarden?

Voor zedendelinquenten heeft onze psychiatrie al in de jaren vijftig iets bedacht (en uitgevoerd): castreren het zaakje. Tot uw dienst, maar wordt het ook niet eens tijd om al die overspel plegende burgers aan te pakken? De heren kunnen we een tijdje aan hun testikels ophangen aan de waslijn in de achtertuin van de vrouw met wie ze hun wellust hebben bedreven.

Het moet in dit land maar eens afgelopen zijn.