Interculturele vrolijkheid

Jalla! Jalla! is een vrolijke film. Het is een vrolijke multiculti-film en hij maakt in dat opzicht deel uit van een groeiend gezelschap goedbedoelde pretfilms die interculturele problemen luchtig opvatten en ten slotte oplossen in algehele vrolijkheid. Ze roepen ons heel hard toe: als we allemaal een beetje gezelliger met elkaar zouden omgaan, zag de wereld er veel vrolijker uit. En dat is vast waar.

In Jalla! Jalla! stelt de debuterende Libanees-Zweedse regisseur Josef Fares ons drie jonge mannen bij de plantsoenendienst als opgewekte poepruimers voor. Zij verrichten hun werkzaamheden altijd in de stralende zon en op de klanken van vagelijk Jamaicaanse ritmes – relaxed. Misschien dat die dove arbeider met zijn Afrokapsel van het reggae-eiland komt, maar dat zullen we nooit zeker weten, want hij praat immers niet. We weten wel dat Roro uit Libanon komt en Måns uit Zweden en dat zij de beste vrienden zijn. Zij hebben geen problemen met elkaar, maar wel ieder voor zich: Roro durft zijn familie niet te bekennen dat hij van een Zweeds meisje houdt en Måns heeft last van impotentie.

Fares heeft om die lijn een reeks van kleine, alledaagse voorvallen heen gevouwen, met een oog voor detail, een gehoor voor dialoog en een gevoel voor humor die aan de films van Eddy Terstall doen denken. Als Roro's nichtje aan Måns vertelt dat ze móét trouwen omdat de familie haar anders terugstuurt naar Libanon, zegt hij geschrokken: ,,Het lijkt wel een uitzending van Mozaïek'', waarmee kennelijk een Zweedse variant op Migranten-tv wordt bedoeld.

De halve familie van regisseur Fares heeft een rol gekregen en dat doet de film geen kwaad. Roro is goed (Fares Fares), maar vooral zijn vader (Jan Fares) en zijn grootmoeder (Khatoun Fares) zijn heerlijke types. De vader een besnorde, dikbuikige sjacheraar, de grootmoeder een loensende koppelaarster. Ja, als je het zo hoort, zijn het allemaal clichés, maar doordat Fares zich er niet voor schaamt, net zo min als voor gemakkelijke cameratrucjes, en doordat hij met aanstekelijk tempo over onhandige passages in het scenario galoppeert, houdt wie niet te precies kijkt aan de hele film een vrolijk gevoel over.

Jalla! Jalla! (Josef Fares, 2000, Zweden). Ned.3, 23.22-0.50u.