Tory Howard dringt Blair in defensief

De Britse premier Tony Blair is gisteren in het defensief gedrongen toen hij tegenover de nieuwe Tory-leider, Michael Howard, erkende te zullen aftreden als blijkt dat hij heeft gelogen in de affaire rond de vermoedelijke zelfmoord in juli vorig jaar van wapenexpert David Kelly.

Tijdens het eerste wekelijkse vragenhalfuurtje in het Lagerhuis van het nieuwe jaar zei Blair voor het eerst in het parlement dat hij niet persoonlijk toestemming had gegeven de naam van Kelly vrij te geven als vermoedelijke bron van een BBC-bericht dat de regering de dreiging van Iraakse massavernietigingswapens opzettelijk had overdreven. Maar Blairs verklaring botst mogelijk met een getuigenverklaring van een hoge ambtenaar van het ministerie van Defensie tegenover Lord Hutton, de rechter wiens officiële onderzoeksrapport over de affaire-Kelly binnen enkele weken verschijnt. De ambtenaar, Sir Kevin Tebbit, heeft Hutton verteld dat Blair op 8 juli vorig jaar in Downing Street een vergadering voorzat die het groene licht gaf om Kelly's naam in de openbaarheid te brengen.

Howard, een advocaat, begon zijn aanval door te vragen of Blair nog achter zijn eerdere opmerking stond, die hij maakte aan boord van een vliegtuig tegenover journalisten in juli vorig jaar, vier dagen na Kelly's dood. Blair zei toen: ,,Ik heb nadrukkelijk geen toestemming gegeven de naam van Kelly te laten lekken.'' In het parlement zei Blair gisteren daar ,,exact'' achter te staan. Waarna Howard hem vroeg: ,,U heeft gezegd dat ministers in uw regering moeten aftreden als ze tegen het parlement hebben gelogen. Geldt dat ook voor uzelf?'' Waarop Blair antwoordde: ,,Natuurlijk geldt dat ook voor mij.''

Howards suggestie dat Blair heeft gelogen – ,,Is het niet duidelijk dat hetzij [Tebbit], hetzij u de waarheid niet spreekt?'' – laat zien hoe de Tories het Hutton-rapport politiek willen uitbuiten. De vraag of er een officiële strategie bestond om Kelly's naam openbaar te maken, een mogelijke bijdrage aan de stress die tot zijn kennelijke zelfmoord leidde, lijkt daarmee net zo'n explosieve kwestie te worden als de vraag of de regering het gevaar van massavernietigingswapens heeft overdreven om meer publieke steun te krijgen voor deelname aan de oorlog in Irak.