Tim Christensen

De opvallendste klankkleur op Honeyburst de jongste plaat van de Deen Tim Christensen, is die van de mellotron, het instrument dat voor de opkomst van de sample-technologie veelvuldig werd gebruikt om strijkerspartijen mee na te doen. De charme van dat ietwat krakkemikkige geluid klinkt in veel nummers en geeft de plaat consistentie en een merkwaardig archaïsch karakter.

Dat Christensen pas 29 is zou je niet zeggen bij het beluisteren van deze ambachtelijk vormgegeven, zelden uit de band springende liedjes vol verwijzingen naar het verleden, maar hij begon jong en heeft er al zo'n twee decennia bandjeservaring op zitten. Dat is de voedingsbodem voor een nummer als Whispering At The Top Of My Lungs, dat zich aanvankelijk laat aanhoren als een akoestische Beatles-ripoff, om dan toch nog als een vuige rocker te eindigen. Dankzij zulke uitgangspunten en die mellotron ademt Honeyburst een prettige rijpheid, die zich in de luisteraar vastbijt. Onzeker is of de berucht fragiele mellotron ook op het podium zal staan als Tim Christensen vrijdagavond optreedt op het Eurosonic-festival in Groningen.

Tim Christensen: Honeyburst (Medley Records, distr. EMI)