Wimbledon kiest voor dakconstructie

Het kon niet uitblijven, en gisteren zwichtte The All England Club voor de wens die onder druk van de commercie de laatste jaren een eis werd: het centre court van Wimbledon krijgt een overkapping. Regenonderbrekingen, sinds jaar en dag een bijna vast ritueel aan Church Road, behoren vanaf 2009 tot het verleden op de belangrijkste baan van 's werelds beroemdste tennispark.

Jarenlang verzette de conservatieve The All England Club zich tegen de gedachte aan een mobiele dakconstructie. Een overkapping zou vloeken met de tradities waar de organisatoren zo aan hechten. Alleen de gedachte al deed de puriteinen huiveren in Londen. Wimbledon is meer dan het centre court, was het argument. Op het complex liggen in totaal negentien grasbanen.

Gisteren kondigde de voorzitter van The All England Club, Tim Phillips, echter aan dat ook Wimbledon met zijn tijd mee moet. Over twee jaar wordt een begin gemaakt met de grootscheepse renovatie van het centre court, die als bijkomend voordeel heeft dat de toeschouwerscapaciteit toeneemt: van 13.800 naar 15.000 zitplaatsen. Phillips en de zijnen gaven overigens pas toestemming, nadat de aannemer de garantie had gegeven dat het beroemde gras niet zou lijden onder de vernieuwingsdrift.

Regen is, net als de aardbeien met slagroom, onlosmakelijk verbonden met Wimbledon. In de rijke geschiedenis van het 126 jaar oude grastoernooi spaarden de weergoden het zomerse evenement traditiegetrouw gespeeld in de laatste twee weken van juni slechts zes keer, zo valt op te maken uit de officiële Wimbledon-regenstatistieken: in 1908, 1931, 1976, 1977, 1993 en 1995.

Sinds 1877 zijn in totaal dertig wedstrijddagen verregend op Wimbledon. Veertien keer moest een finale worden uitgesteld. De laatste keer was in 2001, toen Goran Ivanisevic op maandag de felbegeerde titel won ten koste van Patrick Rafter.

De vele onderbrekingen waren vooral de tv-maatschappijen een doorn in het oog. Geplande uitzendingen en reclameblokken konden en mochten niet langer onderbroken worden door urenlange herhalingen van duels tussen oud-winnaars Björn Borg en John McEnroe, hoe fraai de beelden ook waren. Wimbledon moest een gebaar maken, was de boodschap.

Dat deed de organisatie dan ook, nadat vorig jaar al afscheid werd genomen van een andere langgekoesterde en Engelse traditie: spelers hoefden voortaan geen (knie)buiging meer te maken naar de Royal Box. Aan één traditie houdt The All England Club onverkort vast: de verplichte witte kleding.

Van de vier grandslamtoernooien heeft vooralsnog alleen de Australian Open ervaring met overkappingen. Drie zogeheten `showcourts' in Melbourne zijn voorzien van een schuifdak niet alleen om de regen, maar ook om de zon buiten de houden.