Roken (2)

Nu er zoveel mensen wanhopig van het roken proberen af te komen, kan ik niet nalaten mijn eigen therapie aan te bevelen. Overigens geheel kosteloos, al zal ik na gebleken succes een leuke boekenbon zeker niet afslaan.

Een straffe roker ben ik nooit geweest, maar ik ben er wel veel te vroeg mee begonnen. Dat was te wijten aan vriendje Willy T. (zou hij nog leven of zijn zijn longen allang, zowel letterlijk als figuurlijk, weggeteerd?) die mij op de lagere school mijn eerste sigaretten liet roken. In een sfeer van spannende clandestiniteit stonden we in de bosjes bij zijn huis verwoed te inhaleren. Roken hoorde bij het grote leven, en wij bevonden ons nu op de drempel daarvan. Thuis begon ik af en toe een sigaret van het merk Paramount van mijn vader achterover te drukken. Paramount, alleen al die naam maakte dromen los naar verre, nieuwe werelden, waarin de rokende man spelenderwijs het succes kreeg dat hij verdiende: avonturen, vrouwen, geld.

Tot ongeveer mijn dertigste jaar rookte ik dagelijks zo'n tien tot vijftien sigaretten. Niet excessief veel, maar genoeg om een hinderlijke rokershoest op te bouwen. Toch ontbrak de motivatie om er een einde aan te maken. Totdat een vriendin, werkzaam in de gezondheidszorg, zei: ,,Heb je wel eens longfoto's van rokers gezien? Alsof je in een mijnschacht afdaalt.''

Dat beeld van zwartgeblakerde longen had iets onverdraaglijks. Ophouden met roken ging me te ver, maar ik besloot wel te stoppen met inhaleren. Sigaretten roken is inhaleren anders is er geen lol aan. Ik besloot de sigaret af te zweren en op de pijp over te stappen.

Het bleek niets voor mij. Te veel gedoe. Een pijp vergt een soort onderhoud dat je te veel aan de smerigheid van het roken herinnert. Bovendien is het roken ervan een techniek op zichzelf. Mijn pijp ging steeds uit op het moment dat ze op gang leek te komen. Als dat vaak gebeurt, begin je te vrezen dat het symbolisch kan worden voor je hele leven.

Toen stapte ik over op de sigaar. Dat is mijn redding geworden. Sigaren inhaleer je niet, maar desondanks geven ze optimaal rookgenot. Voor mij was het lange tijd een ideaal surrogaat voor de sigaret. Een sigaar aan het einde van de dag, of tussen twee activiteiten in, daar kon ik naar uitkijken. Het geeft je een, hoe zal ik het zeggen, vorstelijk gevoel: de bevelen zijn uitgegaan, de onderdanen verspreiden zich om ze uit te voeren, nu is het tijd om in de zomertuin te verpozen.

Maar ik bleef wel hoesten.

In die tijd interviewde ik veel, en als ik later de geluidsbanden afluisterde, hoorde ik steeds die vervelende, ongezonde gewoontekuch. Kunt u mij zeggen waarom u, schraap, schraap.

Wég met die sigaar, besloot ik.

Toen voltrok zich het wonder. In één keer ophouden met roken was te moeilijk geweest, maar ophouden met sigaren bleek een sinecure. Is het inhaleren misschien de basis van de verslaving? Ik heb nog een paar maanden het ritueel gemist, toen was het voorgoed voorbij.

Dames en heren rokers die willen stoppen: have a cigar.