Karole Armitage nog even trendy

Twintig jaar terug was ze baanbrekend hip met haar stoere neoklassieke punk balletstijl en koketteerde ze – toen nog als danseres – met hoge flitsbenen en een puntgave spitzentechniek. De Amerikaanse ex-Cunninghamdanseres Karole Armitage was de darling van trendy New York. Haar provocatieve no nonsence stijl was destijds het verfrissende antwoord op de gortdroge conceptuele dans van de jaren zeventig. Ook Europa – en daarbij Nederland – veroverde zij met haar vitale optreden.

Hip en trendy is de Amerikaanse nog steeds getuige de balletten die ze nu als huischoreograaf bij het Franse Ballet de Lorraine maakte en die in het Muziektheater te zien zijn. Al is modieus een betere term, want Le Chat de Schrödinger en Rave zijn grotendeels het werk van topmodeontwerper Peter Speliopoulos die voor de kostuums tekende. Rave (2001) is het meest geslaagd. In dit onvervalste catwalk ballet paraderen maar liefst zesentwintig dansers in eclectische exotische kledij. Zelfs de grootse modehater gaat voor de bijl bij de aanblik van rococopruikjes, hoge indianenkammen, klonterige rastavlechten in combinatie met sexy lingerie en plissérokken a la Monroe. En dan schitteren daaronder nog blote danserslijven die in gifgroen, zongeel en hemelsblauw zijn beschilderd. Even bont en gemixed is de dansstijl waarin de dertien koppels zich voortbewegen. Met hiphop slangenarmen, hindoedans uit de videoclip, jungle dance, gemaniëreerde balletpassen en uiteraard vogueing, het in fotoposes bevriezen zoals in disco's gangbaar was. Het geheel is strak ingedeeld en lekker afgebakend door ritmische nummertjes van componist David Shea. Met als grande finale een parade door allen over de diagonaal en met een wave een laatste groet. Rave is grappig door het consequente eendimensionale karakter en aantrekkelijk als spel. Ravissant wordt Rave evenwel niet; dit weidse podium slaat iets van dit mode-dans-spektakel dood. Een echte catwalk was misschien geschikter geweest.

Dodelijk saai was jammer genoeg Le Chat de Schrödinger waarmee het programma opent. De tweeëntwintig dansers zijn in zwart transparante negligé gehuld en dragen beulskapjes. De muziek klinkt bij vlagen duister als om het onheilspellende te onderstrepen. Maar de dans zelf is vooral een exposé van lichte en virtuoze ballettechniek waarbij Armitage demonstreert wat ze in Balanchine bewondert, hoezeer ze leerling was van Cunningham en dat ze beider stijlen weet te combineren. Sprankelen doet het ballet van deze frivole doodsengelen niet, ondanks de zeer knappe dansuitvoering.

Een parel in het programma is wel Duets (1980) dat Cunningham oorspronkelijk voor het klassieke American Ballet Theater creëerde. Hoe mooi kan dat zijn, simpelweg zes zuivere duetten op subtiel slagwerk van Cage. Speels, galant, contrastrijk, dynamisch. Vergelijkbaar met een werk van Rauschenberg temidden van het bonte spektakel van de generatie kunstenaars Jeff Koons en David Salle, die Armitages geestverwanten zijn.

Ballet de Lorraine. Le Chat de Schrödinger / Rave. Choreografie: Karole Armitage. Duets. Merce Cunningham. Gezien: 5/1 in Het Muziektheater, Amsterdam. Herh aldaar 9/1. Inl 020-6255455.