Een donderwolk van dollars

Wacht tot je het wit van hun ogen ziet. Dat is in de regel de strategie van de Europese centrale banken als het gaat om het verdedigen van de eigen munt tegen de handelaren op de valutamarkt. Vroeg ingrijpen met steunaankopen of -verkopen heeft geen zin, want tegen de valutamarkt met zijn omzet van 1.200 miljard dollar per dag kun je toch niet op. Pas als de trend een beetje keert, en veel partijen op de markt even op het verkeerde been staan, dan is de tijd rijp voor een goedgericht salvo van interventies. Of die vervolgens ook helpen de trend te keren, moet dan worden afgewacht.

In Azië is er een andere school. Hongkongs monetaire autoriteit, de plaatselijke versie van de centrale bank, is nu al geruime tijd bezig om de Hongkong-dollar in de buurt te houden van de vaste koppeling van 7,8 Hongkong-dollar per Amerikaanse dollar. De Hongkongse munt, die hier als een substituut moet worden gezien voor de niet verhandelbare yuan van het Chinese achterland, wil omhoog, maar mag niet. Vanmorgen werd in Hongkong door de autoriteiten voor zo'n 3,49 miljard Hongkong-dollars verkocht (450 miljoen Amerikaanse dollars), hetgeen het totaal sinds september brengt op 39 miljard (5 miljard Amerikaanse dollars).

Hongkong is nog kinderspel vergeleken bij Japan. Actief en vrijwel dagelijks ingrijpen is daar de norm als de yen te sterk dreigt te worden naar de zin van de autoriteiten. Nu de Amerikaanse dollar ook verzwakt tegenover de yen wordt de munitiekist extra gevuld. Vorig jaar, zo werd vorige week bekendgemaakt, verkocht de Bank van Japan al voor het recordbedrag van 180 miljard dollar aan yen om de stijging van de yen af te remmen. Voor dit jaar wordt waarschijnlijk nog meer geld opzijgezet.

Een bij-effect van het Aziatische model van actief interveniëren is dat het oppotten van dollarreserves er alleen maar heviger door wordt. China, dat niet hoeft te interveniëren omdat de yuan niet vrij verhandelbaar is, maakte vanmorgen bekend dat zijn deviezenreserves in 2003 met 117 miljard dollar groeiden tot ruim 403 miljard dollar. De Japanse deviezenreserves groeiden door de interventies alleen al in de maand november met 18 miljard tot ruim 644 miljard dollar. Zulke enorme voorraden aan dollardeviezen hangen in tijden als deze als een onweerswolk boven de markt.

Is de Europese strategie – incasseren, en afwachten tot het juiste moment – dus beter? Het lijkt er op. Grote bewegingen op de valutamarkt zijn, bij een stelsel van vrij kapitaalverkeer, niet tegen te houden. Net zo min als het zin heeft op het strand de hand op te heffen tegen de vloed.