Hybris

Natuurlijk. Zo ziek als maar zijn kan. En aan alle voorwaarden voldaan. Hopeloos is het gewoon. Wat een doodsverlangen! En geen enkele angst om te sterven. Toch bepalen wij het, wanneer de stekker eruit gaat, hoor ik de Goden mompelen. Laat ons niet lachen. Dat bepalen we hier zelf wel. Morgenavond dus. Klokke zeven. Wat poeder. Wat vloeistof. En een slaapmuts.

Dan eeuwige rust. Voor hem. En voor mij droeve dromen over de Dag des Oordeels. Wilt u ook nog wat drinken, dokter? Buiten is het inmiddels donker geworden. In het gore licht van een straatlantaren zie ik dat ook de hemel huilt.

Bijdragen van lezers zijn welkom via een formulier op www.nrc.nl/ik