Gullit op Zuid

Het is een bizarre maandagochtend. Ik loop nietsvermoedend over de Laan op Zuid, de grote verbindingsader van Rotterdam Zuid naar de Maas. Het is druk. Mijn dochtertje hangt nog slaperig over mijn schone pak. Het is heiig, de uitlaatdampen blijven laag hangen. Aan het einde van de weg steken de masten van De Kuip fier omhoog.

Achter me hoor ik het geluid van rennende, blote voeten. Een man van een jaar of veertig holt langs me. Blote voeten in januari. Ik kijk om en zie een dikke kerel ook al mijn kant op rennen. Hij heeft schoenen aan. Pas als hij voorbij is, zie ik twee handboeien aan de riem van zijn spijkerbroek hangen.

De undercover-agent wordt er finaal uitgelopen door een boef. Hijgend staat hij voorover en ziet de blootvoeter tussen de auto's door verdwijnen. Ik breng mijn dochter naar de crèche en vertel het aan de juf. ,,En dat moet dan onze stad beschermen'', zegt ze. ,,Hoe kan zo'n dikke politieman nou ooit de Coopertest halen.''

Op de Laan op Zuid heb ik Feyenoords invaltrainer Henk van Stee eens zien hardlopen in het trainingspak van de club. Het heeft iets grootstedelijks. Hardlopen in het centrum. Doorgaans kiezen profs voor een rustig bos of het strand.

Bert van Marwijk zie je nooit in Rotterdam. Hij rijdt van huis naar De Kuip en vice versa. Mooi, dat duidt op liefde voor het werk. De eerste tijd verbleef hij doordeweeks in een hotelkamer, aan de rand van de stad. Hij was zijn eigen pendeldienst, zijn route was zo vast als die van een trolleybus. Als je geluk had, kon je de vrolijkheid door zijn vermoeide ogen zien als je op een vrije avond in café 't Boerengat een uurtje rondhing.

Ik hoor het piepje van mijn mobiele telefoon. Sms, het is net negen uur.

Gullit naar Feyenoord! Kus.

Een supporter schreef het laatst nog in een ingezonden brief: `Gullit is de enige Amsterdammer die Feyenoord mag trainen.' Gullit. Ik laat me de naam smaken. Wel lekker. Sexy soccer. Mooie kleren. Goed eerste jaar, matig tweede. Gulle lach. Als sterren aan de hemel staan! Gebitsverandering. Rondje PC Hooftstraat. Clubliefde. Donker getinte ruiten in een auto.

Thuis zwaai ik de deur open en ik zie Gullit voetballend in het journaal. In het Gullit-televisiearchief zit nog altijd dat lelijke gele shirt uit de Gouden Gidsperiode. Johan Cruijff voetbalde in zijn Feyenoordjaren ook in dat misbaksel. Alsof Amsterdammers het aloude roodwitte shirt met zwarte broek niet staat. Gullit die de kleur van het uitshirt van Feyenoord bepaalt, ik kan niet wachten op het nieuwe seizoen.

Burgemeester Opstelten hoeft niets meer te doen. Rotterdam staat in een klap weer op de kaart. Armoede op Zuid bestaat niet meer. Zijn er toch rijke negers die naar Rotterdam willen komen. Het hek rond de stad mag weg, overhemdenzaak na overhemdenzaak opent in het centrum.

Ik zie hem bij het trainingsveld handtekeningen uitdelen aan vrouwen die de legging nog altijd op waarde schatten. Ik hoor auto's toeteren als hij de jongens op de eerste training twee keer de Erasmusbrug laat nemen. Vooruit, denkt de burgemeester, de cafés blijven het hele jaar langer open.

Jorien van den Herik, de trotse baas van de club, heeft een meesterzet gedaan. Nu kan hij met de trainer naar het driesterrenrestaurant aan de overkant van de Maas. Ze krijgen een mooie tafel voor het raam. Van den Herik wijst naar Zuid. `Kijk daar, Ruud, De Kuip, Katendrecht, en ietsje naar links de afvalverwerking Rijnmond.' Ruud knikt en slikt zijn amuse door.

Een boef op blote voeten. Gullit naar De Kuip.

De maandagochtend kan soms opwindend zijn.