Tijdbom als buurman

Het artikel `Tbs-inrichtingen behandelen 13 procent van veroordeelden buiten de kliniek' (Z, 13 december) ademt een sfeer van: `wanneer een onschuldig burgerslachtoffer het loodje legt omdat hij zo dom was om uit zijn flat te komen toen er een tbs'er langskwam, is dat een ingecalculeerd risico.' Met andere woorden: de maatschappij heeft deze mensen voortgebracht en daarom stoppen we ze weer terug de maatschappij in en mochten er slachtoffers vallen, dan kunnen wij daar als tbs-kliniek ook niets aan doen.

Het valt me nog mee dat er geen risico-analyse wordt gegeven, van hoe groot de kans is dat je het slachtoffer wordt van zo'n persoon. Dat je doodgaat aan een enge ziekte of onder de tram kan lopen is ook een risico, maar heeft wel een andere geladenheid.

Ik vind dat tbs'ers hun behandeltijd niet moeten kunnen doorbrengen op een flatje om de hoek. Dat is ongevraagd spelen met andermans leven en er gebeuren reeds teveel van dit soort zaken. Of heeft men stiekem toch een kosten-batenanalyse gemaakt en gecalculeerd dat wanneer een tbs'er een burgerslachtoffer maakt, dit niet opweegt tegen de meerkosten van bij te bouwen cellen?

In Nederland heerst nog steeds de achterhaalde gedachte van `de maakbare mens'. Mensen die de pech hebben in de buurt van zo'n persoon te leven, leven naast een tijdbom, die op een volkomen onverwacht moment ineens ontploft met alle gevolgen van dien. Met vriendelijke groeten van een verontruste burger die constateert dat langzaam maar zeker de zekerheden verdwijnen waar we zo trots op waren. Veiligheid bestaat niet.