Springsteens valse gloed

Elke avond is het publiek weer anders, beweert Bruce Springsteen op dvd 2 van Live in Barcelona, de registratie van een concert dat hij en zijn E Street Band in oktober vorig jaar gaven. Aan de publieksreactie te oordelen was het een thuiswedstrijd: de zaal bood geen uitdaging voor The Boss. Dat is te horen en te zien – zelden zo'n verzameling clichés bij elkaar gehoord. Van zijn uitstekende post-11/9 cd The Rising worden hier 8 nummers uitgevoerd. Daarvan raakt alleen `Into The Fire' een emotionele snaar; een mooi nummer als `Mary's Place' daarentegen wordt hier tergend lang uitgemolken. Springsteens stem heeft nog niks aan rauwe kracht ingeboet, zo blijkt uit hier uitgevoerde onsterfelijk mooie nummers als `Darkness On The Edge Of Town' of `Born To Run', en de man lijkt nog steeds over te lopen van energie. Maar dat spontane met z'n drieën om een microfoon zingen ziet er net iets te gechoreografeerd uit. Dan valt de magie van een live-concert weg en komt over alles een valse gloed te hangen. Dan hoor je dat de vioolpartijen van Soozie Tyrrell behalve lelijk van klank ook nog eens beroerd zijn gearrangeerd. En dat `Waitin' On A Sunny Day' een wezenloos en uitsluitend voor positivo's aantrekkelijk lied kan zijn. En waarom wordt er toch steeds maar weer ingezoomd op drummer Max Weinberg? Omdat z'n haar zo uitstekend geföhnd is, waarschijnlijk.