Sikkelduinen 2

In een reactie op het artikel van Dirk van Delft (`Sikkel-zandduinen wandelen dwars door elkaar heen', W&O, 13 dec.) stelt J.F. Entrop in W&O van 20 december terecht dat sikkelduinen ook in Nederland te vinden zijn. De beschrijving die de briefschrijver vervolgens geeft slaat echter niet op sikkelduinen, maar op schaduw-duinen, die in de `wind-schaduw' van obstakels kunnen ontstaan.

Schaduwduinen liggen vaak als een staart achter een obstakel en wijzen met de wind mee. De lengte van de staart vertelt wat over de windsnelheid waarbij ze gevormd worden. Het bijzondere van sikkelduinen is nou juist dat ze zonder aanwijzbare redenen ontstaan, en zich verplaatsen. Waarschijnlijk is een minieme aerodynamische verstoring genoeg om het begin van een sikkelduin te laten ontstaan, waarna de vorm, door de windstroming te beïnvloeden, zichzelf in stand kan houden en zelfs kan groeien.

Sikkelduinen (internationaal meer bekend als `barchanen', naar het Turkse woord `barchan' dat `actief duin' betekent) zijn vaak in de winter op de brede stranden van de waddeneilanden te vinden na een periode met stevige oostenwind. Dan lijken de weersomstandigheden misschien het meest op woestijncondities. Met zuidwesten- of westenwind lijken ze hier vrijwel nooit gevormd te worden en langs de Hollandse kust zijn ze niet te vinden omdat de stranden daar niet breed genoeg zijn.

Overigens laat Hans Herrmann, op 13 december omschreven als `onlangs overleden', uit Stuttgart weten nog steeds in leven te zijn.