Nebula: Atomic Ritual

Niet enkel The Queens Of The Stone Age verwijderen zich steeds verder van de compositorische lamlendigheid van de stonerrock die rond 1997 in de woestijn van Californië in een mist van benzinedampen en weedwalmen werd ontdekt. Ook Nebula, het trio onder leiding van Eddie Glass, gooide de laatste jaren steeds vaker de knuppel in het hoenderhok. Op hun derde album, Atomic Ritual, is de transformatie compleet. Hoewel de onderlaag van zuigende gitaarriffs uit de school van The Stooges, Black Sabbath en Deep Purple nog altijd welgemeend knipoogt naar de oorsprong van de stoner, legt Nebula veel meer lyriek in zijn composities. Tempowisselingen, koortjes en net op tijd afgeknepen clichés zorgen ervoor dat het slome pathos van ouderwetse stoner nergens een kans meer krijgt. Nebula speelt fris van de lever, maar zonder oneerbiedige distinctiedrift. Per ongeluk of niet: ze slaan precies die brug tussen seventies hard rock en neogarage waar veel muziekmakelaartjes naar op zoek waren.

(Sweet Nothing/ Suburban)