Dansen voor God

In de International Central Gospel Church, gehuisvest in de gymzaal van een oude school aan de rand van de Haagse Schilderswijk, loopt deze zondag de preek juist ten einde. 'So when we dance for God, we dance from the heart', schalt reverend Alfred Asamoah. 'From the heart! Dancing is no obligation. God wishes that we want to dance for Him. Amen.'

De band zet de begintonen van een nieuw nummer in. Vier zangeressen plaatsen zich achter de staande microfoons. Asamoah's stem zwelt aan. 'God is good, amen'. 'Amen', klinkt het uit de zaal. Dan gaat het los. En hoe! Binnen enkele minuten is de ruimte tussen de eerste rij stoelen en de kansel gevuld met extatische gelovigen. Wijde armgebaren, ratelende tamboerijnen, zakdoeken die op het ritme worden rondgedraaid... hier verbleekt elke Westerse liturgie tot een saaie aangelegenheid.

'Een verrijking van onze cultuur, dat is het', zegt Aart Fraanje, de conciërge van de school. Ik noem de Ghanezen de joden van Afrika. Omdat ze, uitgezwermd als ze zijn, hier per se willen integreren. Daar werken ze keihard aan. Maar de zondag is voor henzelf. Dit geloof mag, intellectueel bezien, wat kinderlijk zijn, het is in zijn uitbundigheid helemaal doorleefd. God ontkennen, dat is voor hen de grootste vloek die er is. Hoe zou, zonder de belofte van Zijn hulp, het leven anders te dragen zijn?'

Roel Visser is freelance fotograaf.