Mi-rac-le

`Lost into this world', las ik ergens, zou het mooiste nummer zijn van het nieuwe album van de Amerikaanse country-zangeres Emmylou Harris. Dat is niet waar. Het mooiste nummer is het door haarzelf geschreven `Strong Hand'. Het is een in memoriam van June Carter-Cash, echtgenote van Johnny Cash.

Het lied is een oerode aan de liefde, die Ene en Enige Liefde, die een heel leven duurt, opgeroepen in een paar coupletten en in de simpelste woorden.

Citeren, in het Engels, is onvermijdelijk.

`In a hard land

Where the ground was poor

And the wood was rotten

But when he saw her

All those bad times were forgotten'.

Volgt een soortgelijk couplet over háár. Ze is `the strong hand', de flinkste, zeg maar, op zoek naar `die ene man/ om lief te hebben/ zoals haar ma haar geleerd had'. Een bijna identiek zinnetje als in het eerste couplet – `And when she saw him' – wijst op dezelfde blikseminslag als bij hem.

`Het is een wonder', zo luidt vervolgens het refrein, `hoe de ene ziel de andere vindt'. Er is `maar één wonder' nodig. Een derde couplet vertelt dat de dood hen ten slotte scheidt: `but for a short while'.

Men kan menen dat het om een smartlap gaat. Een lijflied voor relikweli's. God wordt erin genoemd, de geliefden en de vertellende zangeres gelóven, en in de hemel vinden de geliefden elkaar weer. Gelijkheid tussen de seksen – zij zoekt een man om dienend lief te hebben, niet per se een die haar liefheeft – is geen uitgangspunt. Het gaat nadrukkelijk om heteroseksuelen.

Maar de tekst reikt daar bovenuit. Het gaat om dé Liefde en de religieuze uitstraling van dat wonder. Er is geen cynisme, geen vrijblijvendheid, geen pijn die de een de ander aandoet. Er is een verbond, engagement, geilheid ook, onvoorwaardelijke keuze. Het gaat om vervuld verlangen en eeuwig geluk, als in een sprookje. Het gaat over hoop die al het overige onbelangrijk maakt.

Het is niet alles. De melodie en de vertolking van Harris evenaren de kracht van de tekst. Ze geeft die op de juiste plaatsen een snik mee, om direct erna te overrompelen. Heeft het couplet over hem de kracht van een inzicht, en van actieve wilsbeschikking, in dat over haar klinkt het `vrouwelijker', als een geluk dat haar overkomt. Al het engelachtige van haar stem legt Harris vervolgens in het `mi-rac-le'. Niet na te zingen, het bewijs voor een perfect lied. En niet `in zijn genre'.