Het Beeld

Voor de televisie had u deze jaarwisseling niet thuis hoeven blijven. In de laatste uurtjes zou het heil van Nederland 3 moeten komen, maar de VARA stelde consequent teleur door blind te vertrouwen op eigen kleinkunstcoryfeeën. Paul de Leeuw houdt helemaal niet van Oud en Nieuw, zegt hij, dus was de extra aflevering van PaPaul futloos. Aansluitend zagen we opnieuw zijn pianist Cor Bakker, nu als begeleider en tegenspeler van Karin Bloemen in De diva & de divan, een in tweeën geknipte concertregistratie. Het cabaret van Kopspijkers, dat tegen de klok van twaalf uur voltallig afscheid nam met champagne en oliebollen, heb ik wel eens geïnspireerder gezien dan in deze zwanenzang. De illustere deelnemers aan het spelletje in Kopspijkers, onder wie Wouter Bos en Erica Terpstra, hadden de al eerder gebruikte filmpjes kennelijk nog niet gezien. Maar de grootste teleurstelling was de oudejaarsconference van Lebbis & Jansen.

Om in de voetsporen te kunnen treden van Wim Kan en Freek de Jonge (en, vooruit, Youp van `t Hek en Seth Gaaikema), is meer nodig dan het schreeuwvuurwerk van ADHD'er Dolf Jansen en zijn aangever Hans Sibbel. Of je van hun even energieke als strikt verbale aanpak houdt, dat is een kwestie van smaak; daarentegen kan ik me nauwelijks een publiek voorstellen dat de teksten van hun eerste door tv uitgezonden eindejaarsconference wel sterk zou vinden. Of valt er echt te lachen om de suggestie dat de Tweede Kamer de Pim Fortuynzaal beter naar Wesley Sneijder had kunnen noemen? Dat we slechte ervaringen hebben met een vorige Oostenrijkse politicus (naar aanleiding van de verkiezing van Arnold Schwarzenegger)? Of dat de functie van Maxime Verhagen is om andere CDA'ers betrouwbaar te laten lijken? Toegegeven, die laatste grap is een beetje leuk, voor wie een bloedhekel aan christendemocraten heeft: waarschijnlijk behoor je dan tot de beoogde doelgroep.

De VARA zendt zoveel cabaret uit, dat er ook wel eens iets heel goeds tussen zit. De registratie van Ngorongoro van Plien & Bianca bijvoorbeeld, op Nieuwjaarsdag: typisch een zaalprogramma, dat in de tv-regie van Berend Boudewijn ook heel goed werkt. Het grote publiek kent Plien van Bennekom en Bianca Krijgsman als de boerentrienen uit het VPRO-kinderprogramma Zaai. In Ngorongoro (een bekende safaribestemming in Tanzania) zijn ze drie koppels: lesbische kampeersters op zoek naar stokken en een zaaddonor, twee oliedomme soapsterretjes die aan Idols meedoen en twee hartveroverend arrogante Gooise vriendinnen à la French & Saunders. Alle types zijn niet alleen raak, maar ook innemend, het verhaal van de voorstelling klopt, en over de vorm is lang nagedacht, met een nadrukkelijke knipoog naar de heiligverklaring van de theatermusical als artistiek mekka van de lichte cultuur. Nog meer dan van de talloze grappen over vrouwenlijven houd ik van het moment dat de kampeersters – op het dieptepunt van hun relatie – het opbeurende musicalduet Ik heb een nieuwe zwarte trui zingen. Meesterlijk amusement, tegelijkertijd grover én subtieler dan Lebbis & Jansen.