De Maleki's hebben geluk gehad

Hadj Mousa Maleki en zijn vrouw Zahra leefden tot de aardbeving van 26 december in redelijke welstand, nu wonen ze in een tent. Toch hadden ze geluk: er is maar één dochter omgekomen.

Het is druk rond de tent van Hadj Mousa Maleki (48). Binnen zitten zijn vijf kinderen en kleinkinderen, buiten gillen twee opiumverslaafden. ,,Ik word helemaal gek van ze'', zegt Maleki. Voor de ingang van de tent ligt het blad van een tuintafel, dat dient als plek om de schoenen uit te doen, binnen liggen dekens op de grond als vloerbedekking. ,,Wat voor leven is dit?'', prevelt hij als hij zijn tijdelijke woning inkruipt.

De vrouw van Maleki, Zahra, voelde zich al ongemakkelijk de avond van de 25ste december. ,,Ze zei dat ze een aardschok had gevoeld'', vertelt Maleki. Op aandringen van moeder stapte het hele gezin in de auto om wat rond te rijden, er klopte iets niet in de aarde. Het was veiliger buiten te zijn. Het gezin bezocht een moskee en keerde rond twaalf uur weer terug naar huis.

,,We gingen allemaal slapen in de woonkamer. De kinderen om ons heen'', zegt Maleki. Op zijn hoofd draagt hij een muts en hij heeft twee jassen aan om zich warm te houden. Rond tien voor half zes 's ochtends werd iedereen wakker van een enorme klap. ,,Er was overal stof. Het huis stortte in.'' In de chaos hoorde de vader zijn kinderen huilen en hij zag hoe een mengelmoes stenen, balken en stof als een orkaan rond hen heen raasde. ,,Als door een wonder wist ik me uit de puinhopen te redden. Daarna heb ik mijn hele gezin uit de grond getrokken.'' Iedereen werd gevonden, behalve de 15-jarige dochter Mina.

,,Soms had ik ruzie met haar, dan kwam ze daarna 's nachts altijd naar me toe om me een kusje te geven. Ze was zo bijzonder'', vertelt Maleki. Hij vond haar na lang zoeken onder het puin, ze was in haar nek door een balk geraakt. Nadat de stofwolken opklaarden was er niets anders dan stilte. ,,We hoorde helemaal niemand. Het was angstaanjagend eng.'' Toen een uur later de zon opkwam zagen de Maleki's wat er met hun buurt was gebeurd. De buren in het huis dat de familie verhuurde waren allemaal dood. Net als de buren daarnaast, en die daarnaast. ,,In deze wijk hebben we vierhonderd familieleden verloren. We hebben niemand meer'', zegt Maleki. ,,Toen ik dat doorhad werd ik gek.'' Zijn kleinkinderen krijgen buiten speelgoed uitgereikt door de Iraanse Halve Maan. De kleine Reza loopt rond met een speelgoedrevolver.

De Maleki's hebben geluk gehad. Twee jaar geleden hadden ze hun huis herbouwd en een grotere en sterkere woning gemaakt. ,,De andere huizen zijn gewoon tot stof vergaan'', zegt Maleki. Buiten denderen vrachtwagens langs. De hele familie schrikt als er weer een naschok is, de zoveelste.

,,Ik had een vrachtwagen die ik verhuurde aan een chauffeur, maar ik heb hem niet meer gezien na de aardbeving'', vertelt Maleki. Veel eten hebben ze niet. ,,Wij zijn er de mensen niet naar om achter auto's aan te rennen die hulpgoederen uitdelen'', zegt zijn vrouw Zahra.

's Nachts rillen alle twintig leden van de familie Maleki van de kou in hun kleine tent. Vier oliekachels hebben ze gekregen, maar er werkt er maar één. Buiten ruikt het naar de dood. ,,Onze schapen en de koe liggen ook ergens onder het puin'', verklaart Maleki. Onlangs kwam de zus van zijn vrouw uit een naburige stad op bezoek. Die klaagde over de stank. Zahra Maleki vindt het allemaal vreselijk. Ze had een werkster die voor de aardbeving het huis schoonhield. ,,En nu zitten we in deze smerige tent.''

Samen wandelen ze naar de top van de berg stenen die tot een week geleden nog hun huis was. Maleki vindt een schrift dat van zijn dochter Mina was. Tranen springen hem in de ogen. Tussen het puin liggen boeken, gebedskralen en tapijten. ,,Hier sliepen we. Dit was de ingang'', wijst Zahra aan. Net als veel Iraniërs denken ze dat de aardbeving het gevolg was van een clandestiene kernwapentest door het Iraanse leger. ,,Alleen God kent de waarheid'', besluit Maleki.

Samen treuren ze over de dode Mina. ,,Als ik vanuit de tent naar buiten kom en ik zie ons huis, dan denk ik altijd dat Mina naar me toe komt rennen'', vertelt Zahra. Al dagen proberen ze een bulldozer te regelen die de puinhopen kan verwijderen en zo de kluis kan bovenbrengen waarin het laatste geld en wat goud zit. ,,We hebben niets meer'', zegt Maleki. ,,Gisteren heb ik in de tuin onze houten meubels aan stukken gehakt om er buiten een vuurtje mee te stoken'', vertelt zijn vrouw. ,,We hadden een fantastisch leven. En zie ons nu eens.''