Verve Remixed/Unmixed

Het is alsof je je huis openstelt voor hooligans met de uitnodiging om eens fijn een paar diepe krassen in je antieke tafel te kerven. Toch zijn bewerkingen door dj's en andere geluidsmanipulatoren inmiddels gemeengoed geworden onder zelfs de statigste onder de jazzlabels. Blue Note liet eerder al een stel klassiekers opleuken met beats en ook Verve is niet vies van een nieuw jasje. Door een tweede deel uit te geven van Verve Remixed/ Unmixed geeft dat laatste label het signaal af dat deze formule wel eens een blijvertje kan worden.

Maar Verve Remixed/ Unmixed 2 legt wel meteen de zwakte ervan bloot. Het resultaat hangt niet alleen af van de sterkte van het basismateriaal maar ook van de bewerker. En dat wil niet altijd goed uitpakken. Zo is Ella Fitzgerald in Miguel Migs' interpretatie van Slap That Bass veranderd in een anonieme house-dame met galmende soundbites.

Sarah Vaughan komt er ook niet goed vanaf in de mix van Whatever Lola Wants waarin het Gotan Project haar in een veel te strak tangojasje dwingt met Piazzolla-achtige bandoneon en vinnige gitaarlicks. Felix Da Housecat gaat ook voor de complete metamorfose, in dit geval van Nina Simone. Met een pianoloopje als loop, synthetische violen en een stuwende beat wordt de diva geactualiseerd tot een hedendaagse versie van The Commodores. Maar dit werkt. Na beluistering van de Heavenly House Mix kan je je bijna niet meer voorstellen dat er ook nog een andere versie bestaat van Sinnerman. De andere, originele versies zijn overigens te vinden op Verve Unmixed 2. Die cd geeft de luisteraar de mogelijkheid om precies na te gaan waar de scheidslijn tussen dj en artiest ligt. En kan voor leken een laagdrempelige introductie zijn tot de schatkamers van Verve. Waarom de cd's niet gewoon als dubbelaar verkocht kunnen worden is echter een raadsel.

Verve Remixed 2 (Verve, 0602498603031), Verve Unmixed 2 (Verve, 0602498605202) Distr Universal.

    • Edo Dijksterhuis