Telefonisch geboren

Het was laat op de avond toen er gebeld werd. Of ik even, voor vijf minuutjes, voor een ziekenhuis wilde tolken? Ik werd doorverbonden met de afdeling Verloskunde, waar een Marokkaanse vrouw beviel.

,,De vrouw vraagt ons iets maar we komen er niet uit, kunt u haar vragen wat ze precies bedoelt?'' vroeg de Nederlandse verloskundige. De bevallende vrouw begon te vertellen dat ze al de hele dag bezig was. Ze voelde zich uitgeput en kon niet meer. Ze moesten maar ingrijpen en het kindje eruit halen, vond ze. ,,Luister tolk'', mengde zich een mannenstem in het gesprek. Haar echtgenoot. ,,Zeg maar tegen die wijven hier dat ze nu meteen moeten ingrijpen. Waarom laten ze haar zoveel pijn lijden? Zeker omdat ze Marokkaans is!''

Ik raakte geïrriteerd tolk, doe dit, tolk, doe dat! Hoort u eens beste kerel, ik ben je vrouw niet en als zij jou niet heeft geleerd haar op een aardige mannier aan te spreken, dat is dan jammer voor haar. Maar met de vroedvrouw, de verpleegsters en de tolk hoort u met respect om te gaan. Ik bracht zijn verzoek aan de verloskundige over en onderwijl gingen mijn hersens op zoek naar een venijnige, doch uiterst beleefde manier om de man respect bij te brengen.

De verloskundige legde aan de man uit dat zolang er geen gevaar dreigde, ze niet ingrijpen. Ze scheen zich er totaal niet aan te ergeren dat zij en haar collega's met `wijven' zijn aangesproken, wat ik natuurlijk letterlijk heb vertaald.

Moest ik maar een voorbeeld aan haar en aan de verpleegsters nemen, die zijn disrespect voor vrouwen voor lief nemen?

Welke gedachte ging schuil achter deze houding? Is het bemoederen? Maar de man is toch geen kind meer? Is het de angst om kritiek uit te oefenen? De angst om onaardig te worden gevonden? Een neiging om tot elke prijs te behagen? Is het tolerantie en begrip voor het feit dat het voor deze man normaal is vrouwen te beledigen en dat hij toch niet kan veranderen? Schuilt daar niet een vorm van minachting achter, een ontkenning van het menselijke vermogen tot ontwikkeling en verbetering die iedereen bezit?

Hoe het ook zij, het gevaar van deze schijnbare tolerantie is dat het de ander het valse idee geeft dat zijn gedrag hier als normaal wordt aanvaard. Met deze onuitgesproken ergernissen ontnemen we de andere de kans zich anders in te stellen, terwijl de ergernissen binnen in ons zich hoog opstapelen en, in het slechtste geval, tot een ultrarechtse explosie kunnen leiden.

Het gesprek ging verder, maar plotseling hoorde ik de verloskundige roepen: ,,Even wachten hoor, mevrouw de tolk, moeder krijgt net een wee.''

Dit herhaalde zich meerdere keren, en tussen de weeën door probeerde ik te tolken. ,,Nog niet persen hoor! Alleen als ik u een teken geef, dan mag u pas persen'', riep de verloskundige nog eens. De aanstaande moeder begon echter in paniek te schreeuwen. De verloskundige nam de regie over en deed de vrouw voor hoe ze hijgend en puffend de weeën moest opvangen om de drang tegen het persen tegen te gaan. ,,Niet persen, Hayaat, niet persen'', zei haar man opgewonden. Hij begon de bevalling kennelijk spannend te vinden en stelde ondertussen allerlei vragen: wat is ontsluiting en wat is puffen en waarom mocht zijn vrouw nog niet persen?

Nu riepen meerdere stemmen tegelijk: nu persen, harder, goed zo. Het hoofdje is al zichtbaar. Ik vertaalde en haar man herhaalde alles voor zijn vrouw twee keer. Er klonken geluiden van vreugde en een kreet van een pasgeboren baby.

Toen werd het stil. De zusters waren kennelijk met de baby vertrokken. Of het een jongetje of een meisje werd weet ik niet. Het werd in ieder geval telefonisch geboren.

    • Nahed Selim